W laboratorium analitycznym bardzo często pracuje się na statywie (podstawa + pręt), do którego dokręca się osprzęt mocujący szkło. Taki osprzęt to m.in. łapa (uchwyt/zacisk), która obejmuje naczynie i stabilizuje je podczas pracy.
Kolba okrągłodenna ma kuliste (zaokrąglone) dno. Z tego powodu nie stoi stabilnie na blacie i w praktyce zwykle wymaga podparcia: łapy na statywie, korkowego pierścienia lub odpowiedniej nasadki/grzania. To typowe naczynie do procesów z ogrzewaniem, mieszaniem, destylacją czy refluksem.
Kolba miarowa służy głównie do przygotowywania roztworów o ściśle określonej objętości. Rozpoznaje się ją po cechach funkcjonalnych: wąskiej szyjce z pojedynczą kreską (znakiem objętości) i kształcie umożliwiającym dokładne dopełnienie do kreski. Dlatego w zadaniach identyfikacyjnych istotne jest, aby nie mylić jej z kolbą okrągłodenną, która jest "kulista" i nie ma cech miarowania.
Odpowiedź "X - łapę; Y - kolbę okrągłodenną." jest poprawna, bo przypisuje literę X do elementu mocującego (łapy), a literę Y do naczynia o dnie okrągłym.
- Warianty ze "statywem" przy X są błędne, gdy na rysunku oznaczono sam uchwyt (łapę), a nie całą konstrukcję statywu.
- Warianty z "kolbą miarową" przy Y są błędne, jeśli naczynie na rysunku nie ma charakterystycznych cech miarowych (kreski objętości, typowej smukłej szyjki do dopełniania do znaku) i ma kształt okrągłodenny.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj funkcję elementu (mocuje vs stanowi podstawę), a dopiero potem nazwę. Dla kolb zwracaj uwagę na dno i cechy miarowania, a nie tylko na ogólny "kulisty" zarys szkła.
