W doborze odwadniacza do instalacji parowej kluczowe są dwa parametry podane w zadaniu: wydajność (ile kondensatu/medium ma zostać odprowadzone w czasie) oraz maksymalne ciśnienie różnicowe (różnica ciśnień dostępna "na odwadniaczu", determinująca możliwy przepływ).
Na charakterystyce wydajności (wykresie doboru) postępuje się typowo w następujący sposób:
- odnajduje się na osi wartość 600 kg/h,
- odnajduje się wartość 5 bar dla ciśnienia różnicowego,
- wyznacza się punkt pracy jako przecięcie tych wartości (lub odczyt z krzywych odpowiadających średnicom),
- sprawdza się, w którym obszarze/na której krzywej leży punkt i wybiera odpowiadającą średnicę.
Dla wskazanego punktu pracy wykres przypisuje średnicę "25 mm", dlatego ta odpowiedź jest poprawna.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów:
- "20 mm" zwykle odpowiada mniejszej przepustowości dla tego samego ciśnienia różnicowego, więc może nie zapewnić wymaganej wydajności 600 kg/h (ryzyko niedowymiarowania i problemów eksploatacyjnych).
- "40 mm" oraz "50 mm" to zwykle większe średnice niż wynikające z odczytu; wybór "na zapas" bywa błędny, bo może pogarszać pracę układu, zwiększać koszty i nie odpowiadać warunkom stabilnej pracy przewidzianym przez charakterystykę.
Na egzaminie najczęściej punktowane jest poprawne odczytanie wykresu: zwróć uwagę na jednostki, opis osi, rodzaj skali oraz to, czy wykres podaje wartości graniczne czy zalecany obszar pracy.
