W analizie nakresu radarowego kluczowe jest rozróżnienie dwóch sytuacji:
- stały namiar przy malejącej odległości oznacza, że względny ruch celu jest skierowany wprost na statek własny, co wskazuje na realne ryzyko kolizji,
- zmienny namiar oznacza, że linia obserwacji "obraca się" w czasie, a więc cel ma składową ruchu poprzecznego względem statku własnego i dojdzie do minięcia.
W danych z zadania odczytujemy dwa kolejne pomiary: o 1500 namiar rzeczywisty wynosi 045,0° i odległość 5 Mm, a o 1506 namiar spada do 040,5° przy odległości 4 Mm. Odległość maleje, ale jednocześnie namiar zmienia się aż o 4,5° w 6 minut, więc nie jest to "stały namiar". Taki trend wyklucza klasyczną sytuację kolizyjną.
Istotny jest też kierunek zmiany namiaru. Dla statku własnego płynącego KR = 090° (na wschód) cel o NR około 045° znajduje się na lewej burcie. Malejący NR (045° → 040,5°) oznacza, że obserwowany obiekt przemieszcza się w kierunku rufowej części sektora obserwacji, czyli będzie mijał za rufą statku własnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "istnieje niebezpieczeństwo kolizji..." – przeczy temu wyraźna zmiana namiaru; samo zmniejszanie odległości nie wystarcza do uznania ryzyka zderzenia.
- "pierwszeństwo ma obserwowana jednostka / statek własny" – rozważania o pierwszeństwie mają sens dopiero po stwierdzeniu, że sytuacja rzeczywiście jest kolizyjna; tutaj trend namiaru wskazuje na bezpieczne minięcie.
- "przejdzie przed dziobem w bezpiecznej odległości" – kierunek zmiany namiaru jest odwrotny; przy przejściu przed dziobem, w typowej interpretacji, namiar dla celu na lewej burcie miałby tendencję rosnącą, a nie malejącą.
W praktyce oficer wachtowy potwierdza taki wniosek kolejnymi obserwacjami i (jeśli dostępne) oceną parametrów najbliższego podejścia, aby upewnić się, że minięcie jest wystarczająco bezpieczne.
