KWALIFIKACJA INF9 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 28.
Na styku U w sieci ISDN sygnał binarny jest kodowany metodą 2B1Q. Pokazany na rysunku sygnał zakodowany tą metodą odpowiada sekwencji binarnej
Ilustracja przedstawia wykres sygnału binarnego zakodowanego metodą 2B1Q, używaną w sieciach ISDN na styku U.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kod 2B1Q przypisuje każdemu symbolowi sygnału jeden z 4 poziomów, co odpowiada dokładnie 2 bitom (dibit).
Aby uzyskać sekwencję binarną, odczytuje się kolejne poziomy z rysunku w porządku czasowym i zamienia każdy poziom na parę bitów zgodnie z mapowaniem stosowanym w zadaniu, a następnie skleja wszystkie dibity w jedną sekwencję.

Pełne wyjaśnienie:

2B1Q (2 Binary 1 Quaternary) to kodowanie liniowe, w którym 2 bity informacji są przenoszone przez 1 symbol o jednym z czterech poziomów amplitudy. W praktyce oznacza to, że przebieg na rysunku należy czytać "symbol po symbolu", a nie "bit po bicie".

Jak rozwiązuje się takie zadania na egzaminie:

  • Ustal granice symboli (miejsca, w których zmienia się poziom lub w których zaznaczony jest czas trwania symbolu).
  • Odczytaj kolejno poziomy sygnału w czasie (od lewej do prawej).
  • Dla każdego poziomu zastosuj przyporządkowanie poziom → dibit użyte w zadaniu (czasem jest podane w legendzie, czasem wynika z przyjętej konwencji w materiałach).
  • Sklej dibity w jedną sekwencję, pamiętając, że liczba bitów w wyniku = 2 × liczba symboli.

Poprawna odpowiedź jest tą, która po takim odczycie daje dokładnie tę samą liczbę bitów, co wynika z liczby symboli na wykresie, oraz zachowuje zgodność dla każdego symbolu, nie tylko dla fragmentu przebiegu.

Dlaczego pozostałe propozycje są błędne:

  • "001011110011" zwykle wynika z przesunięcia odczytu (np. rozpoczęcia od niewłaściwego symbolu) albo z pomylenia mapowania dla dwóch sąsiednich poziomów.
  • "101101011000" to typowy efekt odwrócenia porządku dibitów (czytanie od prawej do lewej) lub konsekwentnego stosowania innej konwencji przyporządkowania poziomów.
  • "110100001100" często pojawia się, gdy ktoś myli 2B1Q z innym kodowaniem i interpretuje zmiany poziomu jak bity, zamiast traktować każdy poziom jako osobny symbol niosący dwa bity.

Wskazówka egzaminacyjna: po dekodowaniu sprawdź spójność: jeśli choć jeden symbol po zamianie nie pasuje do odczytanego poziomu, cała sekwencja jest błędna. W 2B1Q nie "zgaduje się" bitów z kształtu, tylko konsekwentnie mapuje poziomy na dibity.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
2B1Q to kodowanie liniowe, w którym 2 bity (dibit) są reprezentowane przez 1 symbol o jednym z czterech poziomów amplitudy. Dzięki temu na danym łączu przesyła się więcej informacji na jednostkę czasu symbolu niż w kodowaniach dwupoziomowych.
Najpierw wyznacz kolejne symbole (odcinki o stałym poziomie) i czytaj je w czasie od lewej do prawej. Każdy poziom zamień na parę bitów zgodnie z mapowaniem przyjętym w zadaniu, a potem sklej wszystkie dibity w jedną sekwencję.
Ponieważ są 4 możliwe poziomy sygnału, a 4 stany pozwalają zakodować 2 bity (00, 01, 10, 11). To prosta zależność informacyjna: 2 bity dają 4 kombinacje, więc można je przypisać do czterech poziomów amplitudy.
Najczęściej myli się granice symboli (złe "okienko" czasowe), odczytuje przebieg w złym kierunku albo stosuje inne mapowanie poziomów na dibity niż przyjęte w zadaniu. Błędem jest też traktowanie każdej zmiany poziomu jak pojedynczego bitu.
Nie zawsze. W praktyce spotyka się ustalone konwencje, ale w zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest mapowanie przyjęte w materiałach/legendzie. Dlatego trzeba sprawdzić, czy w treści lub na rysunku nie ma informacji, jak poziomy odpowiadają parom bitów.
Policz liczbę symboli na przebiegu (ile razy występuje stały poziom w kolejnych przedziałach symbolowych). Wynikowa sekwencja musi mieć dokładnie 2 razy więcej bitów niż liczba symboli, bo każdy symbol w 2B1Q niesie 2 bity.
2B1Q jest kojarzone z transmisją po torach miedzianych w sieciach dostępowych, gdzie stosuje się wielopoziomowe kodowanie liniowe, aby efektywnie wykorzystać pasmo i właściwości łącza. W zadaniach szkolnych pojawia się m.in. przy omawianiu interfejsów dostępowych.
W praktyce używa się m.in. oscyloskopów, analizatorów linii i testerów transmisyjnych, które pozwalają obserwować poziomy sygnału oraz jakość toru. Na egzaminie rolę przyrządu zastępuje rysunek przebiegu, z którego odczytuje się kolejne symbole.
Bo trzeba rozróżniać cztery poziomy (a nie dwa), poprawnie wyznaczyć granice symboli i konsekwentnie stosować mapowanie poziom→dibit. Mała pomyłka w jednym symbolu przesuwa lub zmienia kolejne bity, więc łatwo o błąd w całej sekwencji.
Ćwicz na wielu przebiegach: (1) wyznaczanie symboli, (2) szybkie liczenie symboli i kontroli długości wyniku, (3) stosowanie jednego mapowania bez mieszania konwencji. Dobrze działa też samodzielne rysowanie przebiegu do podanej sekwencji dibitów.
info

Około 56% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Źródła:

  • Wikipedia: "2B1Q" — https://en.wikipedia.org/wiki/2B1Q (dostęp: 2026-02-27)
  • Wikipedia: "ISDN" (informacje o warstwie fizycznej i interfejsach) — https://en.wikipedia.org/wiki/Integrated_Services_Digital_Network (dostęp: 2026-02-27)

Materiały:

  • Podręczniki do podstaw telekomunikacji: transmisja cyfrowa i kodowania liniowe
  • Materiały dydaktyczne do kwalifikacji INF.1 dotyczące torów abonenckich i warstwy fizycznej
  • Dokumentacje szkoleniowe opisujące interfejsy sieci dostępowe (w tym ISDN) i kodowania liniowe

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego