Taras o charakterze śródziemnomorskim buduje się zwykle poprzez dobór roślin kojarzonych z rejonem Morza Śródziemnego oraz z warunkami: dużo słońca, ciepło, okresowo mniej wody, a także poprzez wykorzystanie roślin aromatycznych i często zimozielonych. W praktyce (szczególnie w pojemnikach) wybiera się gatunki, które dobrze znoszą nasłonecznienie i mają wyraźny "kuchenny" lub "ogrodowy" charakter.
Odpowiedź "Laurus nobilis, Rosmarinus officinalis." pasuje do tej koncepcji: wawrzyn szlachetny jest klasyczną rośliną śródziemnomorską, a rozmaryn to typowe zioło o silnym aromacie, często wykorzystywane w aranżacjach o takim charakterze. Taka para roślin jest spójna stylistycznie (kolorystyka, pokrój, skojarzenia kulturowe) i funkcjonalnie (preferencje siedliskowe).
Pozostałe pary są mniej trafne z typowych powodów spotykanych w doborze roślin:
- "Lavandula angustifolia, Opuntia microdasys." – lawenda pasuje do skojarzeń śródziemnomorskich, ale opuncja (kaktus) może kierować aranżację w stronę stylu pustynnego/sukulenty, co nie zawsze jest tym samym klimatem; dodatkowo zestawienie bywa trudniejsze pielęgnacyjnie w polskich warunkach tarasowych.
- "Codiaeum variegatum, Yucca aloifolia." – kroton to roślina typowo tropikalna/wnętrzarska, kojarzona z wysoką wilgotnością i uprawą domową, więc stylistycznie i siedliskowo odstaje od klasycznych zestawień śródziemnomorskich.
- "Olea europaea, Viola odorata." – oliwka jest skojarzeniem śródziemnomorskim, ale fiołek wonny to roślina runa/stanowisk ogrodowych o innym charakterze i zwykle innej ekspozycji; para jest przez to niespójna stylistycznie i praktycznie.
W nauce do egzaminu warto łączyć nazwy łacińskie z cechami użytkowymi: "wawrzyn/rozmaryn" = aromat, słońce, zimozieloność, klimat południa. To pomaga szybko eliminować pary, w których pojawia się roślina typowo tropikalna lub wyraźnie "leśno-cienista".
