Zbiorowiska roślinne występujące na terenach położonych bezpośrednio przy rzekach i strumieniach, które są okresowo zalewane, określa się jako łęgi. Kluczową cechą tego siedliska jest wpływ wód wezbraniowych: cykliczne zalewy, wysoki poziom wód gruntowych oraz gleby tworzone lub przekształcane przez nanoszone osady (aluwia). W praktyce architektury krajobrazu oznacza to konieczność doboru roślin tolerujących zalewanie, dłuższe uwilgotnienie i czasem zamulanie.
Odpowiedź "łęgami" jest poprawna, bo nazwa łęg jest bezpośrednio powiązana z dolinami rzecznymi i reżimem hydrologicznym rzek. To właśnie warunki wodne (a nie sama obecność drzew liściastych) decydują o przynależności zbiorowiska do łęgów.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych typów lasów i innych uwarunkowań siedliskowych:
- "Buczynami" – buczyny to zbiorowiska związane głównie z udziałem buka i określonymi warunkami glebowo-klimatycznymi; nie są definiowane przez okresowe zalewy nadrzeczne.
- "Grądami" – grądy to żyzne lasy liściaste, ale typowo nie są to zbiorowiska terenów regularnie zalewanych; kluczowa jest tu żyzność i stabilność siedliska, a nie dynamika wezbrań.
- "Dąbrowami" – dąbrowy (w różnych odmianach) także nie są kategorią nadrzeczną definiowaną przez zalewanie; ich występowanie wiąże się z innymi układami gleb i wilgotności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się sformułowania "tereny zalewane", "bezpośrednie sąsiedztwo rzek/strumieni", "dolina rzeczna", to najczęściej testowana jest umiejętność rozpoznania łęgów. Przy projektowaniu zieleni w takich miejscach warto dodatkowo pamiętać o doborze gatunków odpornych na stres tlenowy korzeni i krótkotrwałe podtopienia.
