Strefa ochrony bezpośredniej ujęcia wód powierzchniowych ma za zadanie maksymalnie ograniczyć ryzyko pogorszenia jakości wody pobieranej do celów zaopatrzenia. W praktyce oznacza to bardzo restrykcyjne podejście do tego, co może dziać się na terenie bezpośrednio przylegającym do miejsca poboru.
Odpowiedź "zagospodarowanie terenu zielenią" jest właściwa, ponieważ zieleń (trawniki, roślinność okrywowa, nasadzenia stabilizujące grunt) zwykle zmniejsza spływ powierzchniowy, ogranicza unoszenie zawiesin i może działać jak bariera ograniczająca transport części zanieczyszczeń do wody. Jest to działanie porządkowe i ochronne, które co do zasady nie generuje ładunku zanieczyszczeń porównywalnego z działalnością rolniczą, odpadową czy rekreacyjną.
Pozostałe propozycje są niepożądane w tak wrażliwym miejscu:
- "wypasanie owiec" wiąże się z ryzykiem zanieczyszczeń mikrobiologicznych (odchody), wydeptywaniem gleby i wzrostem erozji, co może zwiększać dopływ zawiesin i związków biogennych.
- "składowanie odpadów ciekłych" to bezpośrednie, wysokie ryzyko awarii i przedostania się substancji do wody; w kontekście ochrony ujęcia jest to przykład działań typowo niedopuszczalnych.
- "łowienie ryb" bywa traktowane jako aktywność rekreacyjna generująca presję na teren (dojścia, stanowiska, odpady, nęcenie), a w strefie bezpośredniej zwykle dąży się do ograniczenia dostępu i aktywności ludzi.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ochronę bezpośrednią wybieraj opcje związane z utrzymaniem bezpieczeństwa sanitarnego i minimalizacją ingerencji, a odrzucaj te, które wprowadzają zwierzęta, odpady lub intensywną aktywność człowieka w pobliżu ujęcia.
