Zagęszczanie gruntu to proces technologiczny prowadzący do zwiększenia gęstości objętościowej i zmniejszenia porowatości, czyli ograniczenia wolnych przestrzeni (porów) w gruncie. Osiąga się to przez zmianę ułożenia ziaren lub cząstek gruntu oraz usunięcie części powietrza z porów. W architekturze krajobrazu zagęszczanie wykonuje się wtedy, gdy jest to potrzebne ze względu na użytkowanie terenu (np. powierzchnie obciążone, ciągi piesze) lub wymagania technologiczne robót.
Odpowiedź "zalewanie wodą" opisuje metodę, w której woda wnika w przestrzenie międzyziarnowe. W gruntach niespoistych (np. piaski, żwiry) powoduje to łatwiejsze przemieszczanie się ziaren i ich opadanie do stabilniejszego ułożenia, co może skutkować wzrostem zagęszczenia. Taki sposób bywa traktowany jako mniej agresywny niż intensywne oddziaływanie mechaniczne, szczególnie gdy rozważa się wpływ na przyszłe warunki powietrzno-wodne w rejonie nasadzeń.
Pozostałe propozycje to metody typowo mechaniczne:
- "ubijanie mechaniczne" (ubijaki, stemple) wprowadza energię punktowo i może prowadzić do zbyt silnego dogęszczenia oraz pogorszenia warunków tlenowych, jeśli wykonuje się je bezpośrednio w strefie przyszłego rozwoju korzeni.
- "ugniatanie deskami" to również forma oddziaływania mechanicznego; zagęszcza warstwę przez nacisk, ale jest mało kontrolowalne i zwykle mniej efektywne technologicznie.
- "wałowanie pneumatyczne" jest odmianą wałowania stosowaną przy zagęszczaniu warstw na powierzchniach użytkowych; w kontekście stanowisk pod drzewa może być oceniane jako zbyt inwazyjne, zależnie od miejsca i celu robót.
Na egzaminie warto pamiętać o dwóch rzeczach: (1) zagęszczanie to inny proces niż typowe przygotowanie gleby pod sadzenie, gdzie często dąży się do rozluźnienia; (2) dobór metody zależy od rodzaju gruntu i przeznaczenia terenu, a metody z użyciem wody wiążą się przede wszystkim z gruntami niespoistymi.
