Opory miejscowe (straty miejscowe) wynikają z zaburzeń przepływu wywołanych przez armaturę i kształtki: zmiany kierunku, zwężenia/rozszerzenia, rozgałęzienia oraz elementy odcinające. W zadaniach egzaminacyjnych ich wartość najczęściej oblicza się jako sumę wartości przypisanych poszczególnym elementom instalacji, odczytanych z tabeli dla danej średnicy przewodu.
W tym przypadku trasa przewodu o średnicy 20 mm zawiera: dwa kurki, trzy kolana, trójnik-przelot oraz trójnik-odnoga. Postępowanie jest schematyczne:
- odczytaj z tabeli wartość oporu (lub współczynnik odpowiadający oporowi) dla kurka przy średnicy 20 mm i pomnóż przez 2,
- odczytaj wartość dla kolana i pomnóż przez 3,
- odczytaj wartość dla trójnika przelotowego i dodaj jednokrotnie,
- odczytaj wartość dla trójnika odgałęźnego i dodaj jednokrotnie,
- zsumuj wszystkie składniki.
Wynik 3,30 jest zgodny z takim sumowaniem. Odpowiedzi 2,30, 3,15 i 2,15 zwykle odpowiadają typowym błędom: pominięciu jednego elementu (np. trójnika lub jednego kolana), użyciu wartości z innej średnicy lub pomyłce w rozróżnieniu trójnika przelotowego i odgałęźnego (w tabelach często mają różne wartości).
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu wykonaj szybką kontrolę "rachunku elementów" (2+3+1+1 = 7 sztuk) i sprawdź, czy każdy typ elementu ma przypisaną wartość z tej samej kolumny/wiersza tabeli dla średnicy 20 mm.
