W nożu tokarskim trzeba rozróżnić część skrawającą oraz trzonek (część chwytową/mocującą). Część skrawająca pracuje w strefie skrawania, gdzie występują duże naciski i podwyższona temperatura. Z tego powodu stosuje się materiały o wysokiej twardości i odporności na nagrzewanie, m.in. stal szybkotnącą (HSS) albo inne materiały narzędziowe.
Trzonek natomiast ma inne zadanie: ma przenieść siły skrawania, zapewnić sztywność układu oraz umożliwić pewne zamocowanie w imaku. Wymagane są tu głównie własności konstrukcyjne (wytrzymałość, udarność, podatność na obróbkę), a użycie stali szybkotnącej byłoby zwykle nieuzasadnione ekonomicznie i technologicznie. Dlatego trzonki wykonuje się najczęściej ze stali konstrukcyjnych (czasem stopowych) lub innych stali odpowiednich do elementów nośnych.
- Odpowiedź "szybkotnącej" pasuje do tego rozumowania: HSS jest typowa dla krawędzi skrawających, a nie dla trzonków.
- Odpowiedź "narzędziowej" bywa myląca, bo stal narzędziowa to szeroka grupa; niektóre jej odmiany mogą być użyte w elementach narzędzi, ale pytanie dotyczy tego, czego zazwyczaj się nie stosuje.
- Odpowiedź "węglowej" może kusić, bo kojarzy się z prostymi stalami, jednak w praktyce elementy nośne mogą być wykonywane z różnych gatunków stali (w tym węglowych), o ile spełniają wymagania wytrzymałościowe.
- Odpowiedź "konstrukcyjnej" jest typowa dla trzonków i oprawek, bo zapewnia sztywność i rozsądny koszt wykonania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "trzonek", myśl o mocowaniu i sztywności, a gdy "część skrawająca" lub "ostrze" – o twardości na gorąco i odporności na zużycie.
