Impedancja pętli zwarcia to wypadkowa "oporność" (w ujęciu prądu przemiennego: impedancja) całej drogi, którą popłynie prąd zwarciowy od źródła zasilania do miejsca zwarcia i z powrotem. W praktyce obejmuje ona m.in. przewód fazowy oraz przewód ochronny lub ochronno-neutralny, a także rezystancje/impedancje styków, zacisków i połączeń.
Odpowiedź "pole przekroju poprzecznego żył przewodów" jest poprawna, bo przekrój bezpośrednio wpływa na rezystancję żyły: im większy przekrój, tym mniejsza rezystancja (dla tej samej długości i materiału), a więc zwykle mniejsza impedancja pętli zwarcia. Mniejsza impedancja oznacza większy spodziewany prąd zwarciowy, co ułatwia spełnienie warunku samoczynnego wyłączenia zasilania przez zabezpieczenia.
Odpowiedzi dotyczące ochronników przeciwprzepięciowych są nieprawidłowe, ponieważ ochronniki służą do ograniczania przepięć (krótkotrwałych wzrostów napięcia), a nie do "ustalania" impedancji pętli zwarcia w normalnych warunkach pracy. Ich typ czy liczba nie jest standardowym czynnikiem determinującym wynik pomiaru pętli zwarcia w torze zwarciowym dla oceny skuteczności wyłączenia.
Również "wytrzymałość napięciowa izolacji przewodów" nie określa impedancji pętli. Wytrzymałość izolacji dotyczy odporności na przebicie i poprawnej pracy przy zadanych napięciach, natomiast impedancja pętli wynika głównie z przewodzenia prądu w żyłach oraz jakości połączeń.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy impedancji pętli zwarcia, myśl o elementach przewodzących prąd zwarciowy (przekrój, długość, materiał, połączenia), a nie o elementach ochrony przeciwprzepięciowej czy parametrach izolacji.
