Parametr WBC (white blood cells) w morfologii krwi oznacza całkowitą liczbę leukocytów, czyli białych krwinek. Na wydruku podano jednocześnie zakres referencyjny (tu: 6,0–16,5), który informuje, jakie wartości są typowe dla danej populacji zwierząt badanych daną metodą w danym laboratorium.
Wynik 21,3 jest powyżej górnej granicy zakresu (16,5). Taka sytuacja oznacza, że całkowita liczba leukocytów jest zwiększona. Medyczny termin dla zwiększonej liczby leukocytów to leukocytoza.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "leukopenia" to stan odwrotny: obniżona liczba leukocytów, czyli wynik poniżej dolnej granicy zakresu. Tu WBC jest podwyższone, więc ten wybór wynika zwykle z pomylenia końcówek "-cytoza" i "-penia".
- "limfocytoza" oznacza wzrost liczby limfocytów, czyli jednego z typów leukocytów. Sam parametr WBC mówi o sumie wszystkich leukocytów, ale nie przesądza, która frakcja (limfocyty, neutrofile itd.) odpowiada za wzrost. Do tego potrzebny jest leukogram/dyferencjał.
- "limfopenia" oznacza spadek liczby limfocytów. Podwyższone WBC nie potwierdza limfopenii; w praktyce limfopenia może współistnieć z podwyższonym WBC (np. gdy rosną neutrofile), więc na podstawie samego WBC nie wolno tego wnioskować.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw porównaj wynik z zakresem (czy jest powyżej, w normie, czy poniżej), a dopiero potem dobierz nazwę odchylenia. Pamiętaj też, że zakresy referencyjne mogą się różnić między laboratoriami i metodami, dlatego zawsze interpretuj wynik względem zakresu wydrukowanego na tym samym raporcie.
