W zadaniach z dokumentacji budowlanej "wysokość otworu okiennego" oznacza najczęściej wymiar pionowy otworu (w świetle ościeża), czyli od dołu otworu do jego górnej krawędzi. Na rzucie kondygnacji taki wymiar jest podawany jako liczba przy linii wymiarowej lub w opisie okna (w zależności od sposobu zapisu w projekcie).
Odpowiedź "150 cm" jest poprawna, bo odpowiada wartości wysokości otworu wskazanej na fragmencie rzutu. W praktyce budowlanej poprawny odczyt tej wartości jest istotny m.in. dla przygotowania deskowań, sprawdzenia miejsca na nadproże oraz koordynacji robót żelbetowych z murowymi i montażem stolarki.
Pozostałe propozycje są błędne typowymi mechanizmami:
- "120 cm" – często bywa wybierane, gdy zdający kieruje się "typowym" rozmiarem okna zamiast odczytem z rysunku lub myli wysokość otworu z innym wymiarem w pobliżu.
- "100 cm" – to częsty skutek przeoczenia skali/konwencji zapisu albo odczytania wymiaru elementu sąsiedniego (np. fragmentu ściany lub innej osi wymiarowej).
- "200 cm" – bywa mylone z wysokością drzwi lub innymi większymi wymiarami pionowymi; taki wybór wynika zwykle z przenoszenia skojarzeń z innymi rysunkami (np. przekrojem).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze śledź strzałki linii wymiarowej i sprawdź, czego dokładnie dotyczy dany wymiar (otwór, odległość osi, grubość ściany). Unikniesz w ten sposób odczytania liczby "obok", która nie opisuje okna.
