W niwelacji metodą siatki kwadratów celem jest pozyskanie informacji o wysokościach na całej powierzchni opracowania (np. plac budowy, teren inwestycji). Dlatego punkty pomiarowe oraz stanowiska instrumentu planuje się tak, aby obsłużyć regularny układ – zwykle w wierzchołkach pól siatki lub w punktach siatki, co na szkicu polowym daje wrażenie "kratki" (powtarzalność odległości i kierunków).
Dlaczego "siatki kwadratów" jest poprawne?
Bo kluczową cechą tej metody jest systematyczny, geometrycznie uporządkowany rozkład punktów na obszarze. Taki układ ułatwia późniejsze opracowanie wyników (np. interpolację, warstwice, model terenu) i kontrolę kompletności pomiaru.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Profile podłużne – pomiar prowadzony jest wzdłuż jednej osi (linii) w celu wyznaczenia przebiegu wysokości w kierunku podłużnym. Na szkicu dominowałby liniowy przebieg punktów i stanowisk, a nie regularna siatka powierzchniowa.
- Profile poprzeczne – wykonywane są prostopadle do osi (np. drogi), zwykle jako seria przekrojów. Szkic sugerowałby powtarzające się linie przekrojów, a nie równomierną "kratkę" na całej powierzchni.
- Punkty rozproszone – dobiera się je nieregularnie (w zależności od rzeźby, załamań terenu, potrzeb projektu). Brak tu cechy regularności; układ punktów nie tworzy równych pól siatki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na szkicu widzisz równomierne oczka/odstępy i powtarzalny układ punktów – myśl o siatce. Jeśli dominuje jedna oś i linie pomiarowe – to profilowanie. Jeśli punkty są "losowe" i skupione na charakterystycznych miejscach – to punkty rozproszone.
