W pracy terapeuty zajęciowego z osobami niewidomymi kluczowa jest kompensacja, czyli takie organizowanie aktywności, aby brak informacji wzrokowej był zastępowany informacjami płynącymi z innych kanałów. Dlatego jako cel nadrzędny wskazuje się podtrzymanie aktywności sprawnych analizatorów (np. dotyku, słuchu, czucia głębokiego), bo to one stają się podstawą uczenia się, orientacji i wykonywania czynności dnia codziennego.
Odpowiedź "utrzymanie jak najdłużej sprawności rąk" brzmi przekonująco, ale dotyczy głównie jednego obszaru funkcjonowania (motoryki i sprawności manualnej). Sprawne ręce są bardzo potrzebne, jednak stanowią środek do realizacji zadań, a nie najogólniejszy cel terapii w niewidzeniu.
Odpowiedź "łagodzenie dolegliwości somatycznych i napięcia psychicznego" odnosi się do efektów wspierających (komfort, redukcja stresu), które mogą towarzyszyć terapii zajęciowej. Nie opisuje jednak specyficznej, nadrzędnej idei pracy z osobą niewidomą, jaką jest wzmacnianie funkcji kompensujących brak wzroku.
Odpowiedź "nawiązywanie relacji, prowadzenie rozmowy i podtrzymanie kontaktów" dotyczy sfery społecznej. To również ważny cel, ale jest to cel szczegółowy (uczestnictwo społeczne) i nie oddaje charakterystycznego dla tej grupy mechanizmu terapeutycznego, jakim jest świadome wykorzystanie zachowanych zmysłów w działaniu.
Na egzaminie warto pamiętać: jeśli pytanie dotyczy "celu nadrzędnego", zwykle chodzi o najbardziej ogólną zasadę organizującą terapię (tu: kompensacja i aktywizacja zachowanych analizatorów), a nie o pojedyncze efekty uboczne lub wybrane obszary usprawniania.
