W geodezji i geologii terenowej "kształt Ziemi" można opisywać na kilka sposobów, zależnie od tego, czy interesuje nas model geometryczny, czy model fizyczny.
Geoida jest najbliższym przybliżeniem kształtu Ziemi w sensie fizycznym: to powierzchnia ekwipotencjalna ziemskiego pola grawitacyjnego, która w przybliżeniu pokrywa się ze średnim poziomem mórz (gdyby nie było pływów, prądów i zjawisk meteorologicznych). Ponieważ pole grawitacyjne zależy od rozkładu mas wewnątrz Ziemi, geoida nie jest idealnie gładka – ma lokalne "wybrzuszenia" i "zagłębienia".
Odpowiedź "kula" jest niepoprawna, bo kula zakłada stały promień we wszystkich kierunkach, a Ziemia jest spłaszczona na biegunach i dodatkowo ma nieregularności wynikające z grawitacji i topografii.
Odpowiedź "sferoida" (spłaszczona kula) również jest uproszczeniem geometrycznym. Może dobrze oddawać ogólną cechę spłaszczenia biegunowego, ale nadal nie opisuje fizycznej, "falującej" powierzchni ekwipotencjalnej.
Odpowiedź "elipsoida" jest użytecznym, matematycznie wygodnym modelem odniesienia (np. w obliczeniach i układach współrzędnych), ale pozostaje modelem idealnym. Elipsoida nie uwzględnia przestrzennych zmian grawitacji i z tego powodu nie jest "najbliższym" opisem w sensie fizycznego kształtu Ziemi.
Na egzaminach często sprawdza się umiejętność rozróżnienia: elipsoida = model obliczeniowy, a geoida = model fizyczny związany z grawitacją i wysokościami.
