W odkrywkowej eksploatacji węgla brunatnego z zastosowaniem koparek wielonaczyniowych kołowych kluczowa jest ciągłość procesu: urabianie odbywa się w sposób stały, z bardzo dużym strumieniem masy. Dlatego "najefektywniejszy" środek transportu w takim układzie to taki, który:
- pracuje w sposób ciągły, bez cyklicznych przerw na załadunek/rozładunek,
- ma wysoką wydajność w przeliczeniu na jednostkę czasu,
- dobrze integruje się z kilkoma źródłami urobku (kilka koparek),
- umożliwia transport na znaczne odległości w warunkach odkrywki.
Te wymagania spełniają przenośniki taśmowe, które są podstawą transportu ciągłego w odkrywkach (często w ramach układów typu koparka–taśmociąg–zwałowarka). Taśmociągi umożliwiają stały odbiór urobku i jego przekazywanie przez punkty przesypowe, co ułatwia łączenie strumieni z kilku koparek.
Odpowiedź "wodzidła technologiczne" (transport kołowy) może być użyteczna w pewnych zastosowaniach, ale ma charakter bardziej cykliczny, jest wrażliwa na warunki drogowe i zwykle gorzej skaluje się do bardzo dużych, ciągłych strumieni urobku z koparek wielonaczyniowych.
"dźwignice linotorowe" oraz "żurawie typu Derrick" to urządzenia dźwignicowe, typowe do podnoszenia/opuszczania i manipulacji ładunkiem, a nie do masowego, stałego transportu urobku z kilku koparek w odkrywce. W takim zastosowaniu byłyby nieefektywne organizacyjnie i wydajnościowo.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się koparka wielonaczyniowa i praca ciągła, najczęściej poprawnym wyborem transportu urobku jest rozwiązanie ciągłe (przenośnik), a nie dźwignica lub środek cykliczny.
