Tarasy rzeczne są stopniami w obrębie doliny rzecznej, które powstają w wyniku naprzemiennej erozji wgłębnej (pogłębiania koryta) oraz akumulacji (odkładania osadów). Gdy rzeka wcina się w swoje wcześniejsze osady lub podłoże, dawna powierzchnia akumulacyjna zostaje "odcięta" od współczesnego dna doliny i staje się tarasem.
W ujęciu względnego wieku w typowej dolinie rzecznej obowiązuje prosta zależność: im niżej położony taras (bliżej współczesnego koryta), tym zwykle jest młodszy, ponieważ został ukształtowany po tym, jak rzeka obniżyła swoje dno i wytworzyła kolejne, niższe poziomy. Najwyższe tarasy są zazwyczaj pozostałością starszych etapów rozwoju doliny.
Dlatego odpowiedź "cyfrą 2" jest poprawna, jeśli na dołączonej do zadania ilustracji numer 2 oznacza najniższy poziom tarasu (najbliższy aktywnemu korytu), a pozostałe numery odnoszą się do wyżej położonych stopni. W praktyce egzaminacyjnej trzeba zawsze odczytać, jak autor rysunku zdefiniował numerację (czasem numer 1 nie musi oznaczać "najmłodszy", tylko np. "pierwszy od lewej").
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym zadaniu, ponieważ wskazują inne numery z ilustracji, które nie odpowiadają najmłodszemu poziomowi tarasu w zastosowanej tu numeracji. To typowa pułapka: wybór "1" bywa efektem automatycznego skojarzenia "pierwszy = najmłodszy", a wybór "4" bywa skutkiem mylnego założenia, że "wyżej = młodziej" (co jest częstsze w interpretacji profili warstw, ale nie w układzie tarasów doliny).
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, że młodsze formy fluwialne są zwykle bliżej współczesnego koryta, bo rzeka działa obecnie w najniższej części doliny. Na rysunkach zawsze sprawdzaj, czy numeracja idzie od dołu do góry, od koryta na zewnątrz doliny, czy w innym porządku.
