Rozdzielczość w ppi (pixels per inch) mówi, ile pikseli przypada na 1 cal długości obrazu. Jeśli format fizyczny pozostaje stały (tu: A4), to wzrost ppi powoduje wzrost liczby pikseli w poziomie i w pionie. A gdy rośnie liczba pikseli, rośnie też ilość informacji (danych) potrzebna do zapisu obrazu.
Dlatego odpowiedź "300 ppi" jest poprawna: to najwyższa rozdzielczość z podanych, więc daje największą siatkę pikseli i największy potencjalny rozmiar danych. W praktyce rozmiar "na dysku" zależy jeszcze od kilku czynników (np. kompresji i formatu pliku), ale w typowych zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się porównanie przy tych samych pozostałych parametrach.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- "150 ppi" – to rozdzielczość pośrednia. Da mniejszą liczbę pikseli niż 300 ppi, więc będzie wymagała mniej danych.
- "96 ppi" – wartość kojarzona z zastosowaniami ekranowymi; przy A4 liczba pikseli jest wyraźnie mniejsza niż przy 150 i 300 ppi, więc plik (przy tych samych ustawieniach zapisu) będzie mniejszy.
- "72 ppi" – jeszcze niższa rozdzielczość, a więc najmniej pikseli i najmniejsza ilość danych spośród podanych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie brzmi "najwięcej miejsca na dysku", a odpowiedzi to wyłącznie różne ppi, zwykle porównujesz samą liczbę pikseli (największe ppi → najwięcej danych). Gdyby w odpowiedziach pojawiły się formaty z kompresją (np. JPEG) lub bez (np. TIFF), wtedy kluczowa byłaby także kompresja.
