Atrakcyjność gminy dla turystyki żeglarskiej (także w ofercie gospodarstw agroturystycznych) ocenia się przez syntezę kilku wskaźników. Najważniejsze są dwa obszary:
- Infrastruktura – przede wszystkim liczba stanic wodnych/przystani, bo bez miejsc cumowania, zaplecza technicznego i organizacyjnego trudno realnie obsłużyć ruch żeglarski.
- Warunki naturalne – liczba odpowiednio dużych jezior oraz długość linii brzegowej, które wpływają na różnorodność tras, atrakcyjność akwenów i możliwości planowania rejsów.
W zestawieniu danych gmina A ma najwięcej stanic wodnych, co jest krytyczne z punktu widzenia żeglarzy i usługodawców (wypożyczalnie, serwis, miejsca postojowe). Dodatkowo gmina A osiąga najwyższe wartości w parametrach silnie związanych z żeglarstwem: ma najdłuższą linię brzegową jezior oraz największą liczbę jezior o powierzchni powyżej 1 ha. Oznacza to jednocześnie dobrą dostępność infrastruktury i bogate możliwości uprawiania żeglarstwa.
Pozostałe gminy wypadają słabiej z różnych powodów: wysoki udział wód w powierzchni (jak w gminie z najwyższym procentem) nie gwarantuje atrakcyjności żeglarskiej, jeśli infrastruktura jest słabsza. Gminy z małą liczbą stanic ograniczają obsługę turystów (kolejki do cumowania, mniejsze bezpieczeństwo postoju, mniej usług towarzyszących). Z kolei duża liczba jezior ogółem nie zawsze przekłada się na żeglarstwo, jeśli mniej jest jezior odpowiednio dużych lub gdy linia brzegowa i dostępność miejsc postoju są gorsze.
Wniosek egzaminacyjny: wybieraj gminę, która równocześnie ma mocną infrastrukturę (stanice) i mocne zasoby dla żeglarstwa (linia brzegowa, jeziora >1 ha). W analizowanych danych warunki te najlepiej spełnia gmina A.
