Dezynfekcja wody ma na celu inaktywację drobnoustrojów chorobotwórczych (bakterii, wirusów, częściowo także pierwotniaków) oraz ograniczenie ryzyka epidemicznego. Skuteczność dezynfekcji zależy od wielu czynników (m.in. pH, temperatury, czasu kontaktu, mętności, obecności związków organicznych), ale porównując typowe środki dezynfekcyjne pod kątem potencjału utleniającego i szybkości działania, ozon jest uznawany za jeden z najsilniejszych.
Odpowiedź "ozon." jest właściwa, ponieważ ozonowanie zapewnia bardzo wysoką zdolność niszczenia wielu mikroorganizmów i może dodatkowo utleniać związki powodujące barwę, zapach czy smak. W praktyce technologicznej jest to silny etap dezynfekcji/utleniania, zwykle realizowany w kontrolowanych warunkach na stacji uzdatniania.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne z następujących powodów:
- "chloramina." – chloraminy są generalnie słabszymi dezynfektantami niż ozon czy chlor wolny; często stosuje się je dlatego, że dłużej utrzymują się w sieci wodociągowej (tzw. działanie resztkowe), a nie dlatego, że mają najwyższą "siłę" dezynfekcji.
- "chlor wolny." – chlor wolny jest powszechny i skuteczny, ale jego działanie jest silnie zależne od warunków (np. pH wpływa na udział HOCl/OCl−). W porównaniu z ozonem zwykle nie jest klasyfikowany jako środek o największej zdolności dezynfekcyjnej.
- "dwutlenek chloru." – jest skutecznym utleniaczem i dezynfektantem, bywa korzystny technologicznie (m.in. mniejsze ryzyko tworzenia niektórych produktów ubocznych niż przy chlorze), jednak w ujęciu "największej zdolności dezynfekcyjnej" najczęściej ustępuje ozonowi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się ozon obok chloru/chloramin/ClO2, a pytanie dotyczy "największej zdolności dezynfekcyjnej" lub "najsilniejszego utleniacza", zwykle chodzi o ozon. Pamiętaj jednak, że wybór metody w praktyce zależy też od kosztów, bezpieczeństwa, produktów ubocznych i potrzeby utrzymania pozostałości środka dezynfekcyjnego w sieci.
