U osoby po amputacji podudzia kluczowym elementem powrotu do możliwie samodzielnego funkcjonowania jest współpraca w rehabilitacji oraz stopniowe uczenie się korzystania ze sprzętu pomocniczego (kule, wózek) i przygotowanie do protezowania. Jeżeli podopieczny nie chce korzystać z kul, wózka ani uczestniczyć w zajęciach przygotowujących do zaprotezowania, to opis zachowania sugeruje przede wszystkim opór i unikanie wynikające z trudności w akceptacji nowej sytuacji.
Odpowiedź "akceptacji własnej niepełnosprawności" jest trafna, ponieważ brak akceptacji może objawiać się:
- zaprzeczaniem potrzebie rehabilitacji ("nie będę tego robić"),
- wycofaniem i rezygnacją z aktywności,
- niechęcią do widocznych oznak niepełnosprawności (kule, wózek),
- spadkiem motywacji i poczuciem utraty kontroli.
Pozostałe odpowiedzi są mniej adekwatne do opisu sytuacji. "dostatecznego wsparcia rodzinnego" może utrudniać proces zdrowienia, ale w pytaniu nie ma informacji o rodzinie, a sama odmowa rehabilitacji nie przesądza o braku wsparcia. "środków finansowych" nie pasuje, bo problemem jest postawa: pacjent nie chce korzystać nawet z podstawowych metod usprawniania, które często są dostępne w ramach opieki zdrowotnej lub mogą być organizowane na różne sposoby. "odpowiedniego zabezpieczenia ortopedycznego" także nie jest sednem: rehabilitacja przygotowująca do protezowania jest właśnie etapem poprzedzającym pełne zaopatrzenie w protezę, a odmowa dotyczy również ćwiczeń i nauki.
Z perspektywy asystenta osoby niepełnosprawnej praktycznym wnioskiem jest rozpoznanie, że potrzebne może być wsparcie emocjonalne i motywacyjne oraz współpraca z zespołem terapeutycznym (np. psycholog, fizjoterapeuta), aby stopniowo budować gotowość do rehabilitacji i akceptacji zmian.
