Wartość opałowa drewna określa, ile energii cieplnej można uzyskać ze spalenia paliwa. W pytaniu istotny jest stan powietrzno-suchy, czyli drewno po naturalnym sezonowaniu, o obniżonej wilgotności (typowo ok. 15–20%). To ważne, bo im więcej wody w drewnie, tym większa część energii idzie na jej odparowanie, a nie na ogrzewanie.
Porównując gatunki w przeliczeniu na 1 m3, decyduje przede wszystkim gęstość drewna: im "cięższe" i bardziej zwarte drewno, tym więcej masy (a więc substancji palnej) mieści się w tej samej objętości. Z tego powodu wiele gatunków liściastych wypada lepiej energetycznie na m3 niż gatunki iglaste.
Dlatego odpowiedź "dębowe." jest poprawna: dąb (gatunek liściasty o dużej gęstości) ma wyższą wartość opałową w stanie powietrzno-suchym niż modrzew, świerk i topola.
- "modrzewiowe." – modrzew jest iglasty i może kojarzyć się z "mocnym" drewnem przez żywicę, ale w porównaniach na m3 zwykle przegrywa z dębem ze względu na mniejszą gęstość.
- "topolowe." – topola jest lekka i ma niższą gęstość, przez co w tej samej objętości zawiera mniej substancji palnej; zwykle jest jednym z najsłabszych gatunków opałowych w tabelach.
- "świerkowe." – świerk, podobnie jak inne iglaste, często spala się szybciej i daje łatwy rozpał, ale energetycznie na m3 wypada słabiej niż gęste liściaste, takie jak dąb.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy opałowości na m3, myśl o gęstości (dąb, buk, grab). Gdy dotyczy na kg, różnice między gatunkami są zwykle mniejsze i łatwiej o pomyłkę wynikającą z intuicji.
