Metoda niemiecka spożywania spaghetti (długiego makaronu) zakłada użycie dwóch sztućców. Widelec trzymany w prawej ręce służy do nawijania nitek makaronu, natomiast łyżka trzymana w lewej ręce pełni rolę podpory i "miseczki", o którą opiera się widelec podczas nawijania. Dzięki temu łatwiej uformować porcję na widelcu i ograniczyć zsuwanie się makaronu.
Z punktu widzenia nakrywania stołu kluczowa jest zasada praktyczna: sztućce układa się tak, aby gość mógł po nie sięgać naturalnie stroną odpowiadającą ręce, którą będzie ich używać. Skoro w metodzie niemieckiej łyżka jest używana lewą ręką, powinna znaleźć się po lewej stronie, a widelec – jako sztuciec prawej ręki – po prawej stronie. To dokładnie odpowiada układowi w "Nakryciu II".
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów spotykanych na sali:
- "Nakrycie I" (widelec + nóż) odpowiada standardowemu nakryciu do wielu dań głównych, ale nie uwzględnia łyżki potrzebnej w metodzie niemieckiej do spaghetti.
- "Nakrycie III" ma właściwy zestaw sztućców (łyżka i widelec), lecz w odwróconym ułożeniu. Taki układ sugerowałby używanie łyżki prawą ręką i widelca lewą, co jest sprzeczne z opisem metody i może wymuszać nienaturalne ruchy.
- "Nakrycie IV" to zestaw specjalistyczny (np. do ryb/zakąsek), niepasujący do makaronu: kształt sztućców i ich przeznaczenie nie odpowiadają technice nawijania spaghetti.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "metoda niemiecka" przy spaghetti, myśl od razu: widelec prawa + łyżka lewa, a następnie przenieś to na układ sztućców na stole.
