W Karcie Pracy Świdrów i Koronek "charakterystyczne zużycie" należy zapisywać tak, aby odzwierciedlało dominujący, rozpoznawalny mechanizm zużycia widoczny na narzędziu (tu: na rysunku). Określenie "Wytarcie pierścienia" stosuje się wtedy, gdy zużycie koncentruje się na części pierścieniowej/obrzeżu, a obraz zużycia ma charakter starcia (wygładzenia) tej strefy.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych, odmiennych w ocenie i w skutkach kategorii uszkodzeń:
- "Erozja korpusu" sugeruje niszczenie materiału korpusu przez strugę płuczki i/lub cząstki abrazyjne. Typowo kojarzy się z ubytkami, wżerami i "wypłukaniem" materiału, a nie z klasycznym wytarciem obrzeża/pierścienia.
- "Pęknięcie korpusu" oznacza uszkodzenie o charakterze mechanicznym (pęknięcie), które w dokumentacji wymagałoby stwierdzenia szczeliny, rozłamu lub wyraźnej linii pęknięcia. Nie opisuje ono zużycia ściernego pierścienia.
- "Utrata średnicy" jest sformułowaniem bardziej "wymiarowym" (skutkowym): informuje o tym, że narzędzie nie trzyma nominalnego wymiaru. Taki zapis bywa konsekwencją różnych zjawisk (wytarcia, uszkodzeń elementów roboczych), ale sam w sobie nie nazywa jednoznacznie mechanizmu widocznego na rysunku.
Na egzaminie warto patrzeć na logikę zapisu: jeśli widać zużycie konkretnego elementu konstrukcyjnego (pierścienia), wybiera się nazwę opisującą to zużycie, a nie ogólny skutek (średnica) ani inny mechanizm (erozja, pęknięcie). Taki zapis ułatwia późniejszą analizę przyczyn i dobór parametrów wiercenia oraz decyzję o dalszym użyciu narzędzia.
