Określenie napęd hybrydowy odnosi się do takiej konstrukcji układu napędowego, w której zastosowano więcej niż jedno źródło napędu/energii do poruszania pojazdu. W praktyce motoryzacyjnej najczęściej spotyka się rozwiązanie łączące silnik spalinowy z silnikiem elektrycznym. Taki układ może pracować w różnych trybach (w zależności od konstrukcji i warunków jazdy):
- napęd realizuje głównie silnik elektryczny (np. przy ruszaniu lub jeździe z małym obciążeniem),
- napęd realizuje silnik spalinowy (np. przy większych prędkościach lub zapotrzebowaniu na moc),
- oba źródła napędu mogą współpracować, aby poprawić dynamikę lub sprawność.
Odpowiedź "spalinowego z elektrycznym" jest poprawna, bo opisuje istotę hybrydy: zestawienie dwóch różnych typów napędu (spalinowego i elektrycznego) w jednym pojeździe.
Odpowiedź "wysokoprężnego" jest niepoprawna, ponieważ silnik wysokoprężny (Diesel) to jedynie rodzaj silnika spalinowego. Sam fakt zastosowania Diesla nie tworzy hybrydy, jeśli nie ma drugiego źródła napędu (np. elektrycznego).
Odpowiedź "z zapłonem iskrowym" jest niepoprawna z tego samego powodu: silnik o zapłonie iskrowym (typowo benzynowy) to nadal tylko jedna odmiana silnika spalinowego, a nie połączenie dwóch napędów.
Odpowiedź "elektrycznego" również jest niepoprawna, bo opisuje pojazd w pełni elektryczny (BEV), w którym nie ma silnika spalinowego jako współpracującego elementu napędu. W egzaminach mylone jest to często z hybrydą przez podobne skojarzenia środowiskowe i marketingowe.
W praktyce serwisowej rozpoznanie, czy pojazd jest hybrydowy, ma znaczenie nie tylko definicyjne: wpływa na procedury bezpieczeństwa (układ wysokiego napięcia), zakres diagnostyki oraz dobór czynności obsługowych.
