Podczas pomiaru napięcia czujnika woltomierz nie jest idealny: jego rezystancja wejściowa (Rwe) tworzy z rezystancją wyjściową czujnika (tu ok. 200 kOhm) dzielnik napięcia. Im mniejsza Rwe woltomierza, tym silniej "dociąża" on źródło i tym bardziej zaniża zmierzone napięcie.
Dla czujnika o napięciu ok. 18 V i rezystancji wyjściowej rzędu setek kiloohmów najlepszy będzie przyrząd o Rwe rzędu megaohmów. Woltomierz cyfrowy o Rwe = 10 MOhm obciąża źródło znacznie mniej niż woltomierze analogowe o małej rezystancji wejściowej, więc błąd obciążenia jest mniejszy, a wynik bliższy napięciu rzeczywistemu czujnika.
Druga kwestia to dobór zakresu. Aby uzyskać jak najdokładniejszy odczyt w praktyce egzaminacyjnej, wybiera się możliwie najniższy zakres, który nie spowoduje przekroczenia zakresu pomiarowego. Dla ~18 V naturalnym wyborem jest zakres 20 V, a nie 200 V, ponieważ zwykle zapewnia lepszą rozdzielczość i mniejszy błąd odczytu (mniej "miejsca" na skali/cyfrze jest marnowane).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "cyfrowego na zakresie U=20 V i Rwe=10 MOhm".
- "cyfrowego na zakresie U=200 V i Rwe=10 MOhm" – ma odpowiednio dużą Rwe, więc nie obciąża mocno czujnika, ale wybór zbyt wysokiego zakresu zwykle pogarsza rozdzielczość i dokładność odczytu dla napięć bliskich 18 V.
- "analogowego na zakresie U=200 V i Rwe=10 kOhm" – bardzo mała Rwe w porównaniu do 200 kOhm oznacza silne obciążenie źródła; woltomierz "ściąga" napięcie przez dzielnik i wynik może być istotnie zaniżony.
- "analogowego na zakresie U=20 V i Rwe=100 kOhm" – zakres jest dobrany sensownie, ale Rwe (100 kOhm) jest nawet mniejsza niż rezystancja wyjściowa czujnika (200 kOhm), więc obciążenie i zaniżenie wskazania będzie duże.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o pomiarze napięcia źródeł o dużej impedancji prawie zawsze wygrywa miernik cyfrowy o Rwe rzędu 10 MOhm, a następnie dobierasz możliwie najniższy bezpieczny zakres.
