Płyta gipsowo-kartonowa ma rdzeń gipsowy oraz okładzinę z kartonu. Przy naprawie uszkodzeń (ubytków, wgnieceń, drobnych wykruszeń) kluczowa jest zasada kompatybilności materiałowej: ubytek należy wypełnić materiałem, który dobrze wiąże się z gipsem i pozwala na łatwe wyrównanie powierzchni.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "gipsem szpachlowym", czyli masą szpachlową na bazie gipsu. Taki materiał jest przeznaczony do cienkowarstwowego wypełniania i wygładzania, zapewnia dobrą adhezję do podłoży gipsowych, a po wyschnięciu daje się łatwo szlifować. W praktyce naprawa zwykle obejmuje: usunięcie luźnych fragmentów, ewentualne podcięcie krawędzi ubytku, odpylenie, nałożenie masy szpachlowej szpachlą, wyrównanie, wyschnięcie, szlifowanie i przygotowanie pod malowanie.
Odpowiedź "szpachlówką olejną" jest nieprawidłowa, ponieważ to produkt kojarzony z innymi zastosowaniami (często do drewna lub specyficznych podłoży). Na podłożach gipsowych może nie zapewnić właściwej przyczepności i nie wpisuje się w typową technologię napraw g-k.
Odpowiedź "zaprawą cementową" jest błędna: cement ma inną pracę materiału i zwykle jest zbyt sztywny w porównaniu z układem płyta g-k. W miejscach napraw może to zwiększać ryzyko spękań lub odspojenia, szczególnie przy cienkich warstwach i pracy okładziny.
Odpowiedź "zaprawą gipsową" również nie jest najlepszym wyborem w tym ujęciu egzaminacyjnym: zaprawy gipsowe są częściej kojarzone z pracami tynkarskimi i nakładaniem grubszych warstw, natomiast do typowych, miejscowych ubytków na płycie stosuje się masy/szpachle gipsowe przeznaczone do napraw i wygładzania.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: do napraw g-k wybieraj masy gipsowe szpachlowe, a unikaj cementu i produktów olejnych, jeśli pytanie dotyczy wypełniania ubytków w płytach gipsowo-kartonowych.
