Jeżeli otwór w elemencie podczas eksploatacji utracił wymiar nominalny, oznacza to najczęściej, że został wypracowany (powiększył się) i nie zapewnia już wymaganego pasowania, osiowości lub podparcia (np. dla sworznia czy łożyska). W takiej sytuacji celem naprawy jest odtworzenie średnicy i geometrii otworu w sposób powtarzalny i możliwy do kontroli pomiarowej.
Metodą typowo przeznaczoną do takiej naprawy jest tulejowanie, czyli zastosowanie tulei (wkładki naprawczej) w miejscu zużytego otworu. W praktyce polega to na przygotowaniu otworu pod tuleję (np. obróbka do odpowiedniej średnicy), osadzeniu tulei, a następnie obróbce tulei do wymaganego wymiaru końcowego. Dzięki temu można odzyskać właściwe pasowanie oraz trwałość połączenia współpracujących części.
Odpowiedź "nitowania" jest nieadekwatna, ponieważ nitowanie jest metodą łączenia elementów za pomocą nitów i nie służy do odtwarzania średnicy otworu z zachowaniem wymiaru nominalnego (w sensie regeneracji zużycia). "Lutowania" również dotyczy łączenia materiałów spoiwem lutowniczym; nie jest to technologia zapewniająca precyzyjne, kontrolowane przywrócenie wymiaru otworu i pasowania roboczego. "Spawania" bywa używane do napraw pęknięć lub odbudowy materiału, ale samo w sobie nie jest typową metodą odtworzenia średnicy otworu; po napawaniu i tak konieczna byłaby obróbka, a w praktyce do utrzymania stabilnego wymiaru często stosuje się tuleje naprawcze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się utrata wymiaru nominalnego otworu (zużycie, wyrobienie), najczęściej chodzi o regenerację przez tuleję albo inną kontrolowaną metodę przywrócenia pasowania, a nie o procesy łączenia typu spawanie/lutowanie.
