W naprawie aparatu ortodontycznego kluczowe jest, aby naprawiany element po zakończeniu prac pasował do aktualnej sytuacji w jamie ustnej. Z tego powodu podstawą pracy powinien być aktualny model roboczy, czyli model wykonany na potrzeby czynności laboratoryjnych tak, aby możliwie wiernie odtwarzał bieżące warunki: kształt łuków, położenie zębów, przestrzenie i kontakt w zwarciu.
Odpowiedź "aktualnym modelu diagnostycznym" jest nieprawidłowa, ponieważ model diagnostyczny służy przede wszystkim do rozpoznania i analizy (ocena stłoczeń, relacji zgryzowych, planowanie), a nie jako właściwa baza do wykonywania i dopasowywania napraw. Użycie go mogłoby oznaczać pracę na modelu mniej adekwatnym technologicznie lub nieprzygotowanym pod konkretne czynności naprawcze.
Odpowiedź "modelu, na którym wykonano aparat" także jest błędna, bo aparat mógł być wykonany na modelu sprzed pewnego czasu. W ortodoncji stan uzębienia bywa dynamiczny (zmiana ustawienia zębów, wyrzynanie, ekstrakcje, korekty), więc naprawa na starym modelu grozi powstaniem aparatu, który po naprawie:
- uciska lub nie trzyma retencji,
- ma niewłaściwe przyleganie płyty akrylowej,
- ma źle ustawione elementy druciane względem aktualnych zębów.
Odpowiedź "modelu, na którym planowano aparat" jest nieprawidłowa z podobnego powodu: model planowany odzwierciedla założenia, a nie realny, aktualny stan pacjenta w dniu naprawy. Planowanie jest etapem projektowym, natomiast naprawa jest etapem wykonawczym i wymaga zgodności z rzeczywistością kliniczną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się naprawa/dopasowanie aparatu, szukaj odpowiedzi związanej z aktualnością i z bazą do czynności laboratoryjnych, a nie z dokumentacją do analizy lub z dawnymi etapami planowania.
