W uprawie buraka cukrowego równomierne wschody są szczególnie wrażliwe na zaskorupienie gleby. Po deszczu i następującym przesychaniu na glebach pylastych i ilastych może powstać twarda, zwarta warstwa na powierzchni. Kiełki buraka są drobne i mają ograniczoną siłę przebicia, więc skorupa może istotnie opóźniać lub hamować wschody.
Dlatego po siewie, zanim rośliny wyjdą na powierzchnię, wykonuje się zabieg niszczenia skorupy. Odpowiednim narzędziem jest wał kolczatka (na ilustracji jako Narzędzie II). Jego gwiaździste, kolczaste elementy pracują płytko: kruszą cienką warstwę skorupy i rozbijają drobne bryłki, nie powodując głębokiej uprawy ani silnego przemieszczania gleby. To właśnie łączy dwa cele: ułatwia przebicie się kiełków oraz minimalizuje ryzyko uszkodzenia siewek.
Pozostałe narzędzia nie są właściwe do takiego zadania:
- Kultywator ścierniskowy (gruber) służy głównie do uprawek pożniwnych i pracy głębszej. Zastosowany po siewie byłby zbyt agresywny i mógłby niszczyć zasiew.
- Kultywator sprężynowy / brona sprężynowa wykorzystuje zęby do spulchniania i wyrównania gleby, typowo w uprawie przedsiewnej. Po siewie może naruszać redliny i uszkadzać kiełki, jeśli pracuje w rzędach zasiewu.
- Brona talerzowa intensywnie tnie i miesza warstwę wierzchnią, przeznaczona jest raczej do uprawek pożniwnych lub mieszania resztek. Nie jest narzędziem do delikatnej pielęgnacji posiewnej buraka.
W praktyce rolniczej zabieg wałem kolczastym wykonuje się wtedy, gdy skorupa już się uformowała, ale rośliny jeszcze nie przebiły powierzchni. Poprawia to wyrównanie wschodów i ogranicza przerzedzenia łanu.
