Kleszcze Meissnera należą do kleszczy ekstrakcyjnych używanych typowo przy usuwaniu górnych zębów jednokorzenowych (zwłaszcza zębów przednich i przedtrzonowych). W praktyce asysty kluczowe jest rozpoznanie ich po charakterystycznej, prostej konstrukcji, ponieważ pozwala to szybko podać właściwe narzędzie w trakcie zabiegu.
Rozpoznanie opiera się na cechach budowy:
- ramiona i dzioby w jednej osi (brak wygięcia instrumentu),
- wydłużone, proste, zwężające się dzioby,
- radełkowanie na ramionach poprawiające chwyt w rękawicach.
Narzędzie "B" na ilustracji spełnia te kryteria: ma proste ramiona i proste, wydłużone dzioby ustawione osiowo, a na uchwytach widać fakturę antypoślizgową. To zestaw cech typowy dla kleszczy Meissnera.
Pozostałe narzędzia nie pasują do tego wzorca: "A" ma wyraźnie wygięte ramiona i zakrzywione, krótkie dzioby, co nie odpowiada prostej budowie Meissnera. "C" również ma wygięte ramiona i krótkie, stożkowate dzioby, więc jest to inny typ kleszczy ekstrakcyjnych. "D" ma co prawda proste ramiona, ale dzioby są odchylone od osi ramion, co jest typową cechą narzędzi przeznaczonych do innych zastosowań (często mylonych z Meissnera).
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach obrazkowych najpierw sprawdź ośowość (czy ramiona i dzioby leżą w jednej linii), dopiero potem szczegóły (długość dziobów, faktura uchwytów).
