W praktyce centralnej sterylizatorni para wodna jest najczęściej stosowaną metodą sterylizacji narzędzi wielorazowych, szczególnie wykonanych z metalu i odpornych na działanie podwyższonej temperatury oraz wilgoci. Sterylizacja parowa ma dużą zdolność penetracji (dociera do trudno dostępnych miejsc przy prawidłowym przygotowaniu wsadu), jest dobrze poznana, a jej skuteczność można rutynowo monitorować (np. wskaźnikami chemicznymi i biologicznymi oraz kontrolą parametrów cyklu).
Odpowiedź "parą wodną" jest poprawna, gdy narzędzie z rysunku należy do grupy wyrobów termoodpornych przeznaczonych do sterylizacji w sterylizatorze parowym (autoklawie). W takim przypadku wybór metody niskotemperaturowej byłby zwykle nieuzasadniony organizacyjnie i ekonomicznie, a także mógłby wydłużyć obieg narzędzi.
- "formaldehydem" – jest to metoda niskotemperaturowa, stosowana w szczególnych sytuacjach i zależna od dostępnej technologii; w praktyce wybiera się ją dla wyrobów, których nie można poddać parze wodnej. Nie jest standardem dla typowych metalowych narzędzi.
- "tlenkiem etylenu" – tlenek etylenu wykorzystuje się do sterylizacji materiałów wrażliwych na temperaturę i wilgoć. Proces jest czasochłonny (m.in. ze względu na wymagania dotyczące bezpieczeństwa i postępowania po procesie), więc zwykle nie jest pierwszym wyborem dla narzędzi odpornych na sterylizację parową.
- "nadtlenkiem wodoru" – techniki oparte o nadtlenek wodoru (np. plazma/para H2O2) również są niskotemperaturowe i przeznaczone dla wyrobów termowrażliwych, a dodatkowo wymagają zgodności materiałowej z daną technologią. Dla instrumentów możliwych do sterylizacji parą zwykle wybiera się parę jako metodę standardową.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: jeśli wyrób jest termoodporny i dopuszczony do pary wodnej, para jest metodą preferowaną. Gdy wyrób jest termowrażliwy lub nie toleruje wilgoci, wtedy rozważa się metody niskotemperaturowe zgodnie z instrukcją producenta (IFU) i możliwościami jednostki.
