Siew "na miejsce stałe" oznacza wysiew nasion bezpośrednio do gruntu w miejscu, w którym rośliny mają rosnąć do końca sezonu (np. rabata, kwietnik). W odróżnieniu od produkcji rozsady nie ma etapu pikowania i przesadzania, a o powodzeniu decydują przede wszystkim warunki polowe: temperatura gleby, wilgotność oraz presja chwastów.
W praktyce ogrodniczej rośliny ozdobne jednoroczne wysiewa się do gruntu wtedy, gdy:
- ryzyko przymrozków jest mniejsze (siewki są wrażliwe na spadki temperatur),
- gleba jest na tyle ogrzana, aby nasiona szybko kiełkowały,
- warunki wilgotnościowe pozwalają utrzymać równomierne wschody.
Zakres "od połowy kwietnia do końca maja" odpowiada typowemu oknu prac wiosennych dla siewu bezpośredniego wielu gatunków jednorocznych. Wcześniejszy termin (początek marca–połowa kwietnia) bywa charakterystyczny raczej dla upraw pod osłonami, dla gatunków odporniejszych lub dla produkcji rozsady, a w gruncie często wiąże się z ryzykiem przemarznięcia siewek i zahamowania wzrostu.
Terminy letnie (czerwiec–lipiec oraz lipiec–sierpień) są zwykle niekorzystne dla siewu większości jednorocznych ozdobnych na efekt dekoracyjny w tym samym sezonie: rośliny mają mniej czasu na rozwój i kwitnienie, a dodatkowo częściej występuje przesuszenie gleby, które utrudnia wschody. Taki siew mógłby mieć sens tylko w szczególnych technologiach lub do innych celów (np. rośliny na późny termin), ale nie jest typowym zaleceniem ogólnym.
Warto pamiętać o typowym "pułapce egzaminacyjnej": jedna data nie pasuje do wszystkich gatunków. Część jednorocznych jest bardziej tolerancyjna na chłody, a część wymaga wyraźnie cieplejszej gleby. Dlatego na praktykach należy łączyć wiedzę kalendarzową z obserwacją pogody, stanowiska (nasłonecznienie, zwięzłość gleby) i lokalnych warunków klimatycznych.
