Nastawianie miana roztworu (często nazywane też standaryzacją) to czynność, w której ustala się rzeczywistą wartość "miana"/stężenia roztworu, który ma być stosowany jako odczynnik do miareczkowań. W praktyce roztwór przygotowany teoretycznie na dane stężenie może mieć odchyłkę (np. z powodu higroskopijności substancji, strat podczas przenoszenia, zmian objętości, starzenia odczynnika). Dlatego przed użyciem w analizie ilościowej jego parametr należy potwierdzić.
Poprawna odpowiedź: "miareczkowaniu próbki roztworu o znanym dokładnie stężeniu za pomocą roztworu nastawianego." Oznacza to, że roztwór nastawiany pełni rolę titranta (roztworu dodawanego z biurety), a jako punkt odniesienia służy próbka o stężeniu znanym możliwie dokładnie. Na podstawie zużytej objętości wylicza się rzeczywisty parametr roztworu nastawianego.
- Odpowiedź "odważeniu substancji i rozpuszczeniu jej w wodzie." opisuje sporządzanie roztworu o założonym stężeniu, ale nie przesądza o jego rzeczywistej wartości. To nie jest nastawianie miana, tylko przygotowanie roztworu.
- Odpowiedź "określaniu przybliżonego stężenia roztworu." jest błędna, bo nastawianie miana ma cel dokładny, a nie przybliżony. W analizie miareczkowej dąży się do możliwie małej niepewności.
- Odpowiedź "miareczkowaniu roztworem o dokładnie znanym stężeniu roztworu oznaczanej próbki." opisuje typowe miareczkowanie analityczne, gdzie titrant ma znane stężenie, a wyznacza się stężenie próbki. To inna sytuacja niż standaryzacja roztworu nastawianego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "nastawianie miana", szukaj opisu, w którym wyznacza się parametr roztworu (a nie parametru próbki) i wykorzystuje się wzorzec o znanej wartości jako odniesienie.
