Próchnica głęboka oznacza zaawansowane zniszczenie tkanek twardych zęba, zwykle sięgające głębokich warstw zębiny. Zębina jest tkanką przewodzącą bodźce (m.in. poprzez kanaliki zębinowe) i stanowi bezpośrednią "drogę" dla czynników drażniących w kierunku miazgi.
Dlatego typowym następstwem nieleczonej próchnicy głębokiej jest zapalenie miazgi. W praktyce klinicznej może to objawiać się bólem samoistnym, bólem nasilającym się pod wpływem bodźców (np. termicznych) oraz narastaniem reakcji zapalnej wraz z postępem uszkodzenia tkanek.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne zjawiska, które nie są powikłaniami głębokiej próchnicy:
- "Dysplazja zębiny" dotyczy nieprawidłowego rozwoju/struktury zębiny, a nie następstw procesu próchnicowego. To inna kategoria problemu (rozwojowa/strukturalna), a nie "powikłanie" nieleczonej próchnicy.
- "Hipoplazja szkliwa" jest wadą rozwojową polegającą na nieprawidłowym wytworzeniu szkliwa. Może sprzyjać łatwiejszemu rozwojowi próchnicy (bo szkliwo jest słabsze), ale nie jest skutkiem nieleczonej próchnicy głębokiej.
- "Ubytek abfrakcyjny" to ubytek niepróchnicowy, wiązany z działaniem sił okluzyjnych i mikropęknięciami w okolicy szyjki zęba. Mechanizm jego powstania jest inny niż demineralizacja bakteryjna typowa dla próchnicy, więc nie stanowi "następstwa" próchnicy głębokiej.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prosty ciąg: próchnica postępuje od szkliwa do zębiny, a przy braku leczenia może doprowadzić do zajęcia miazgi i zapalenia. Równolegle ucz się rozróżniać wady rozwojowe (hipoplazja, dysplazja) oraz ubytki niepróchnicowe (abfrakcja) od powikłań próchnicy.
