Nawadnianie grawitacyjne to grupa metod, w których woda przemieszcza się i rozdziela głównie dzięki grawitacji (spadkowi terenu), a nie dzięki pracy instalacji pod ciśnieniem. W praktyce oznacza to nawadnianie powierzchniowe: woda doprowadzana jest na pole i płynie po powierzchni lub w płytkich zagłębieniach, a następnie wsiąka w glebę.
Odpowiedź "rozprowadzaniu wody przez system bruzd" trafnie opisuje klasyczne nawadnianie bruzdowe, w którym wykonuje się bruzdy (rowki) między rzędami roślin, a woda płynie nimi i stopniowo infiltruje do strefy korzeniowej. Jest to typowy przykład nawadniania grawitacyjnego.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo opisują inne zjawiska lub inne technologie:
- "wykorzystaniu wody wypełniającej rowy i kanały" – rowy i kanały mogą służyć do doprowadzenia lub magazynowania wody, ale samo "wypełnienie" nie definiuje sposobu nawadniania uprawy/terenu. Istotą nawadniania grawitacyjnego jest sposób rozdziału na powierzchni (np. bruzdy, zalew), a nie tylko obecność kanałów.
- "dostarczaniu wody w postaci kropli na powierzchnię gleby i roślin" – to opis nawadniania deszczownianego (zraszania), gdzie woda jest rozpylana przez zraszacze i spada w formie kropli. Zwykle wymaga to instalacji pracującej pod ciśnieniem.
- "dostarczaniu wody w postaci kropli bezpośrednio do systemu korzeniowego" – to charakterystyka nawadniania kroplowego, w którym emitery (kroplowniki) podają wodę punktowo w pobliżu korzeni. To także metoda ciśnieniowa, inna niż grawitacyjna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się "krople", zwykle chodzi o deszczowanie albo kroplowe. Grawitacyjne rozpoznasz po słowach typu: spływ, powierzchnia, bruzdy, zalew, spadek terenu.
