Potas (K) na użytkach zielonych pełni kluczową rolę w gospodarce wodnej roślin, odporności na stres oraz w prawidłowym przebiegu wielu procesów fizjologicznych. Na łąkach intensywnie użytkowanych (wysokie plony, częste koszenie) potas jest w znacznych ilościach wynoszony z plonem, dlatego w praktyce zaleca się takie terminy, które łączą skuteczność działania z bezpieczeństwem dla runi.
Wczesna wiosna jest korzystnym terminem, ponieważ rośliny rozpoczynają intensywny wzrost i mogą efektywnie wykorzystać składnik. Z kolei zastosowanie potasu po zbiorze I pokosu odpowiada na realną potrzebę uzupełnienia składnika po największym zwykle wyniesieniu w sezonie oraz sprzyja szybkiemu odrostowi przed II pokosem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej właściwe?
- Po zbiorze każdego pokosu – brzmi logicznie, ale w typowym ujęciu egzaminacyjnym jest to zbyt częste dzielenie dawki i nie zawsze uzasadnione organizacyjnie ani agrotechnicznie; ponadto może zwiększać ryzyko błędów w terminach i aplikacji.
- Jesienią po zbiorze III pokosu – późna aplikacja może być mniej efektywna (słabsze pobieranie) i bywa oceniana jako bardziej ryzykowna dla runi oraz pod względem strat składnika w okresie poza wegetacją.
- Wczesną wiosną – tylko jeden termin nie uwzględnia dużego wyniesienia potasu z pierwszym pokosem; przy intensywnym użytkowaniu podział dawki poprawia dopasowanie podaży do potrzeb roślin w sezonie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "łąka trzykośna intensywnie użytkowana", szukaj odpowiedzi pokazującej podział nawożenia w sezonie: start wegetacji + zasilenie po pierwszym, zwykle najważniejszym plonotwórczo pokosie.
