Dekantacja to metoda koproskopowa o charakterze sedymentacyjnym. Jej istotą jest takie przygotowanie próbki, aby elementy cięższe (m.in. część jaj pasożytów, fragmenty pasożytów lub inne struktury diagnostyczne) opadły na dno. W praktyce próbkę miesza się z wodą, zwykle przesącza/cedzi w celu usunięcia większych resztek, a następnie pozostawia do wytworzenia osadu. Do oceny mikroskopowej pobiera się właśnie osad, bo tam koncentrują się poszukiwane struktury.
Odpowiedź "Flotacja" jest nieprawidłowa, ponieważ w metodach flotacyjnych wykorzystuje się roztwór o większej gęstości, dzięki czemu część form pasożytów unosi się ku powierzchni i to warstwa przy menisku/na szkiełku nakrywkowym jest kluczowa diagnostycznie. Jeśli schemat pokazuje etap opadania i pobranie osadu, odpowiada to dekantacji/sedymentacji, a nie flotacji.
Odpowiedź "Cystoskopia" jest nieprawidłowa, bo jest to badanie endoskopowe pęcherza moczowego, a więc dotyczy zupełnie innego narządu i innego materiału diagnostycznego niż kał.
Odpowiedź "Larwoskopia" również nie pasuje jako nazwa ogólnej metody pokazanej na schemacie, ponieważ odnosi się do technik ukierunkowanych na wykrywanie larw (często z zastosowaniem specyficznych procedur). Schemat typowej dekantacji opisuje ogólne rozdzielenie frakcji i koncentrację osadu, a nie procedurę wyłącznie "na larwy".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku widzisz, że "coś ma opaść" i potem pobierany jest osad z dna naczynia – myśl o metodzie sedymentacyjnej (dekantacji). Gdy kluczowe jest "unoszenie" i pobranie z powierzchni – myśl o flotacji.
