KWALIFIKACJA PGF8 - CZERWIEC 2014

PYTANIE NR 39.
Negocjując umowę sprzedaży produktu należy
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W negocjacjach sprzedażowych celem jest porozumienie, które obie strony uznają za korzystne.
Dlatego właściwe jest szukanie rozwiązań "wygrana–wygrana", a nie walka o dominację, trzymanie się subiektywnych kryteriów czy koncentrowanie się na ludziach zamiast na problemie i warunkach umowy.

Pełne wyjaśnienie:

W negocjacjach umowy sprzedaży (także usług reklamowych) najskuteczniejsze podejście polega na szukaniu obopólnych korzyści. Taka strategia zwiększa szansę podpisania umowy, ogranicza ryzyko konfliktu po transakcji i sprzyja współpracy długoterminowej. W praktyce oznacza to rozpoznanie interesów obu stron (np. termin, cena, zakres świadczeń, ryzyko, jakość) i zaproponowanie wariantów, które dają wartość każdej stronie.

Odpowiedź "szukać możliwości osiągnięcia obopólnych korzyści" jest trafna, bo opisuje negocjacje integracyjne: zamiast "zabierać" drugiej stronie, strony próbują tak ułożyć warunki, by każdy coś zyskał (np. rabat w zamian za większy wolumen, krótszy termin realizacji w zamian za dopłatę, dodatkowe świadczenie zamiast obniżki ceny).

Pozostałe odpowiedzi opisują typowe błędne strategie:

  • "upierać się przy stosowaniu subiektywnych kryteriów" – subiektywne kryteria (np. "bo tak uważam", "zawsze tak robimy") utrudniają uzasadnienie warunków i zwykle eskalują spór. W negocjacjach lepiej opierać się na kryteriach możliwie obiektywnych i sprawdzalnych.
  • "skupić się na zajęciu pozycji wygrywającej negocjacje" – podejście rywalizacyjne może dać krótkoterminową przewagę, ale często niszczy relację i prowadzi do impasu. W sprzedaży ważne jest, by druga strona chciała podpisać umowę i do niej wracać.
  • "dostosować plan negocjacji do natury ludzi, a nie do problemu" – personalizowanie rozmowy odciąga od meritum i zwiększa emocje. Plan negocjacji powinien koncentrować się na problemie i warunkach współpracy, a styl komunikacji jedynie dostosować do rozmówcy (bez zastępowania analizy problemu oceną osób).

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się idea "wygrać" kosztem drugiej strony, zwykle jest to sygnał podejścia pozycyjnego. W zadaniach o dobrych praktykach w negocjacjach częściej premiowane jest myślenie partnerskie i szukanie rozwiązań korzystnych dla obu stron.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
"Obopólna korzyść" oznacza takie ustalenie warunków umowy, aby każda strona coś realnie zyskała (np. klient: lepszy termin lub zakres, sprzedawca: cena, wolumen, bezpieczeństwo płatności). To podejście zmniejsza konflikt i zwiększa szansę na podpisanie oraz kontynuację współpracy.
Podejście "muszę wygrać" często prowadzi do impasu albo do umowy, którą druga strona będzie próbowała podważać. "Wygrana–wygrana" buduje zaufanie i stabilność współpracy, co w sprzedaży usług (także reklamowych) bywa ważniejsze niż jednorazowa przewaga w cenie.
Obiektywne kryteria to takie, które da się uzasadnić danymi lub praktyką rynkową: cennik, porównywalne oferty, zakres prac i roboczogodziny, standardy jakości, ryzyka, terminy realizacji, koszty materiałów. Zmniejszają one spór typu "moja opinia kontra twoja opinia".
To znaczy, że celem nie jest dominacja nad rozmówcą, tylko zawarcie korzystnej umowy. "Pozycja wygrywająca" może oznaczać wywieranie presji i brak ustępstw, co często pogarsza relację i utrudnia uzgodnienie szczegółów (np. terminów, poprawek, zakresu świadczeń).
Negocjacje pozycyjne to licytacja stanowisk ("dam 10%, chcę 20%"). Negocjacje oparte na interesach pytają "dlaczego?" i "po co?" (np. dlaczego rabat jest ważny, co daje szybki termin). Dzięki temu można tworzyć warianty rozwiązań zamiast tylko przesuwać jedną liczbę.
Subiektywne kryteria (np. "uważam, że to uczciwe") trudno obronić i mogą być odebrane jako manipulacja. Zwykle podnoszą emocje i wydłużają rozmowy. W umowie lepiej opierać się na zapisach mierzalnych i uzasadnionych, bo ogranicza to pole do sporów po podpisaniu.
Przygotuj cele minimalne i docelowe, listę ustępstw oraz argumenty oparte na danych. Zbierz informacje o potrzebach klienta, ryzykach i ograniczeniach po obu stronach. Zadbaj o propozycje wariantowe (np. pakiety) i plan rozmowy, który prowadzi do decyzji, a nie do rywalizacji.
Częste błędy to: traktowanie negocjacji jak walki, brak rozpoznania potrzeb klienta, używanie nieuzasadnionych opinii zamiast kryteriów, zbyt szybkie ustępstwa bez "wymiany", a także personalizowanie konfliktu. Te mechanizmy obniżają zaufanie i utrudniają finalizację umowy.
Warto wtedy, gdy różnice interesów są duże lub gdy klient waha się między ceną a zakresem. Warianty (np. podstawowy/standard/premium) pozwalają dopasować rozwiązanie do budżetu i priorytetów, a sprzedawcy ułatwiają utrzymanie marży bez "twardego" odmawiania.
Tak, gdy zastępuje analizę problemu oceną osób ("on jest trudny, więc…"). To zwiększa emocje i prowadzi do personalnych spięć. Lepiej oddzielać ludzi od problemu: komunikację dopasować do rozmówcy, ale decyzje opierać na faktach, interesach i zapisach umowy.
info

Statystycznie 64% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Źródła:

  • Roger Fisher, William Ury, Bruce Patton, "Dochodząc do TAK. Negocjowanie bez poddawania się" (polskie wydania różne) – koncepcja negocjacji opartych na interesach i kryteriach obiektywnych
  • Gavin Kennedy, "Negocjacje" (polskie wydania różne) – podstawowe strategie negocjacyjne, podejście rywalizacyjne i kooperacyjne

Materiały:

  • Podręczniki i poradniki z negocjacji handlowych (podejście integracyjne, BATNA, kryteria obiektywne)
  • Materiały dydaktyczne z komunikacji interpersonalnej i obsługi klienta w biznesie
  • Studia przypadków negocjacji w sprzedaży usług (np. zakres prac, harmonogram, budżet)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego