Nieciągłość kabla światłowodowego oznacza przerwę lub zdarzenie powodujące nagłą zmianę parametrów toru (np. bardzo duże tłumienie albo całkowite przerwanie ciągłości włókna). Do diagnozy i lokalizacji miejsca takiego zdarzenia wykorzystuje się reflektometrię w torach optycznych, ponieważ metoda ta pozwala obserwować odbicia i rozproszenie sygnału wracające z kolejnych odcinków włókna.
Odpowiedź "reflektometru OTDR." jest poprawna, bo taki przyrząd wykonuje pomiar reflektometryczny w światłowodzie: wysyła impuls światła do włókna i mierzy sygnał powracający. Na podstawie czasu powrotu i poziomu sygnału można wskazać odległość do miejsca przerwy, złącza, spawu lub innego zdarzenia. W praktyce serwisowej to podstawowe narzędzie do szybkiego zawężenia miejsca awarii bez rozpinania całej trasy.
Odpowiedź "generatora impulsów." jest błędna, ponieważ samo generowanie impulsów nie daje informacji o tym, gdzie wzdłuż światłowodu powstała nieciągłość. Generator może służyć jako element toru testowego w innych procedurach, ale nie zastępuje pomiaru odbić/zdarzeń potrzebnego do lokalizacji uszkodzenia.
Odpowiedź "reflektometru TDR." jest błędna w kontekście światłowodu. TDR jest typowo kojarzony z reflektometrią dla przewodów elektrycznych (miedzianych), gdzie analizuje się odbicia sygnału elektrycznego. W światłowodach stosuje się metody optyczne, więc właściwy jest reflektometr przeznaczony do włókien.
Odpowiedź "analizatora protokołów sieciowych." także jest błędna, bo analizator protokołów diagnozuje ruch sieciowy i zachowanie warstw logicznych (ramki, pakiety, błędy protokołów). Nie wykrywa on bezpośrednio fizycznej przerwy w kablu światłowodowym ani nie wskaże jej położenia w metrach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści jest mowa o nieciągłości kabla, myśl o warstwie fizycznej i narzędziach pomiarowych toru (światłowód: pomiary optyczne; miedź: pomiary elektryczne), a nie o narzędziach do analizy protokołów.
