Niedobór tlenu podczas spalania propanu prowadzi do spalania niecałkowitego. W idealnych warunkach (odpowiednia ilość tlenu i dobre wymieszanie paliwa z powietrzem) produkty spalania węglowodorów to głównie dwutlenek węgla i woda. Gdy tlenu brakuje, część atomów węgla nie ma "z czego" wytworzyć CO2, więc tworzy się tlenek węgla (CO), a czasem również sadza i/lub niespalone składniki paliwa.
Dlatego odpowiedź "tlenku węgla" jest właściwa: CO jest typowym wskaźnikiem pogorszenia warunków spalania (zbyt mały dopływ powietrza, zabrudzony palnik, zła regulacja, niewłaściwy ciąg, ograniczona wentylacja).
- "tlenków azotu" – tlenki azotu (NOx) powstają przede wszystkim wskutek reakcji azotu z powietrza w wysokiej temperaturze płomienia. Nie są one charakterystycznym "produktem niedoboru tlenu"; ich emisja zależy głównie od temperatury i warunków spalania, a nie jest prostą konsekwencją niedotlenienia.
- "tlenków azotu i propanu" – połączenie sugeruje jednocześnie dominujące NOx i obecność niespalonego paliwa. Przy niedoborze tlenu kluczowym, klasycznym sygnałem jest wzrost CO (i ewentualnie niespalonych węglowodorów), a nie "tlenki azotu" jako typowy skutek.
- "propanu i dwutlenku węgla" – przy niedoborze tlenu mogą pojawić się niespalone węglowodory, ale sama para "propan i CO2" pomija najbardziej istotny i niebezpieczny produkt spalania niecałkowitego, czyli CO. W diagnostyce bezpieczeństwa urządzeń gazowych to właśnie CO jest krytyczne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści jest informacja o "niedostatecznej ilości tlenu" lub "braku dopływu powietrza", skojarz to z hasłem: spalanie niecałkowite → CO. W praktyce technika gazownictwa wysoki CO w spalinach to sygnał do przerwania pracy urządzenia i sprawdzenia dopływu powietrza, wentylacji oraz regulacji palnika.
