Niepełnosprawność sensoryczna oznacza ograniczenia funkcji narządów zmysłów, przede wszystkim słuchu i wzroku. W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną kluczowe jest rozumienie, że takie ograniczenia wpływają bezpośrednio na to, jak pacjent odbiera komunikaty (słyszy/nie słyszy, widzi/nie widzi) oraz jak może odpowiadać i sygnalizować potrzeby.
Dlaczego poprawne są "utrudnienia w komunikowaniu się"?
Ubytek słuchu może powodować: trudność w zrozumieniu mowy, potrzebę powtarzania informacji, gorsze rozumienie w hałasie. Ubytek wzroku może powodować: trudność w odczytaniu informacji pisemnych, brak dostępu do komunikacji niewerbalnej (gesty, mimika), problemy z orientacją w otoczeniu. W obu przypadkach efektem jest bariera komunikacyjna, która wymaga dostosowania sposobu przekazywania informacji (np. mówienie twarzą do pacjenta, proste komunikaty, upewnienie się, że pacjent zrozumiał).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Konieczność poruszania się na wózku inwalidzkim – dotyczy przede wszystkim niepełnosprawności ruchowej lub schorzeń narządu ruchu/układu nerwowego. Nie jest typowym, bezpośrednim skutkiem ograniczeń wzroku czy słuchu.
- Zaburzenia metaboliczne – odnoszą się do procesów przemiany materii (np. gospodarki węglowodanowej, lipidowej). Nie wynikają wprost z faktu posiadania ubytku słuchu lub wzroku.
- Wzrost masy ciała – może pojawiać się z wielu przyczyn (dieta, mała aktywność, leki, choroby), ale nie jest charakterystycznym i bezpośrednim następstwem niepełnosprawności sensorycznej jako takiej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się skutki typowe dla różnych rodzajów niepełnosprawności, najpierw nazwij w myślach kategorię: sensoryczna = zmysły = informacja i kontakt, ruchowa = poruszanie, metaboliczna = przemiana materii.
