Ciśnienie tętnicze u osoby dorosłej opisuje się dwiema liczbami: skurczową (pierwsza) i rozkurczową (druga). W praktyce opiekun medyczny mierzy ciśnienie i musi umieć rozpoznać wartości, które wymagają zgłoszenia personelowi medycznemu.
Zgodnie z podanym kontekstem opartym o wytyczne ESC/ESH 2024, nadciśnienie w pomiarze gabinetowym rozpoznaje się, gdy średnie wartości wynoszą równe lub wyższe niż 140 mmHg dla skurczowego i/lub równe lub wyższe niż 90 mmHg dla rozkurczowego. Kluczowe jest sformułowanie "równe lub wyższe": wartość graniczna 140/90 mmHg już spełnia kryterium nadciśnienia.
Dlatego odpowiedź "ciśnienie skurczowe jest równe lub wyższe niż 140 mmHg." poprawnie opisuje próg nieprawidłowości. Odpowiedź "ciśnienie skurczowe jest niższe niż 140 mmHg." jest błędna, bo opisuje sytuację poniżej progu nadciśnienia (choć część takich wyników może nadal wymagać obserwacji, nie jest to definicja nadciśnienia). Odpowiedź "ciśnienie rozkurczowe jest niższe niż 90 mmHg." także nie stanowi kryterium nadciśnienia, ponieważ próg dotyczy wartości ≥90 mmHg, nie poniżej. Z kolei "waha się w granicach 120/80 mmHg." odnosi się do wartości uznawanych za prawidłowe/około prawidłowych, a nie do nieprawidłowego ciśnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na różnicę między ">" i "≥". W medycynie progi diagnostyczne zwykle obejmują wartość graniczną, więc 140 mmHg traktuje się jako spełniające kryterium, a nie "jeszcze prawidłowe".