W praktyce lotniskowej potrzeby pasażera wymagającego pomocy są przekazywane w sposób ujednolicony za pomocą krótkich kodów w dokumentacji i komunikacji operacyjnej (np. w danych rezerwacji, podczas odprawy, w przekazaniu do personelu bramki i handlingu). Dzięki temu różne zespoły rozumieją tę samą informację bez długich opisów.
BLND jest kodem używanym do oznaczenia pasażera niewidomego. Oznaczenie takie sygnalizuje konieczność zapewnienia wsparcia adekwatnego do braku wzroku (np. prowadzenie, informowanie o otoczeniu, bezpieczne doprowadzenie do właściwych punktów procesu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym pytaniu?
- WCHC – ten typ kodu dotyczy pasażera, którego potrzeby są związane z wózkiem/inwalidzkim przemieszczaniem (ograniczona mobilność w rozumieniu konieczności użycia wózka). Sam fakt, że pasażer jest niewidomy, nie oznacza automatycznie kategorii "WCHC".
- DEAF – odnosi się do pasażera niesłyszącego, czyli innego rodzaju niepełnosprawności sensorycznej niż ślepota.
- MAAS – jest kodem kojarzonym z inną kategorią asysty (nie jest jednoznacznym oznaczeniem pasażera niewidomego), więc nie pasuje do opisu w pytaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się konkretna cecha (np. "niewidomy"), wybieraj kod, który bezpośrednio do niej nawiązuje znaczeniowo, a nie taki, który ogólnie kojarzy się z "osobą wymagającą pomocy".
