W opisanej sytuacji pasażer jest osobą niewidomą podróżującą bez opiekuna i nie ma biletu. Kluczowe są dwie zasady: (1) osoby niewidome co do zasady nie podróżują bezpłatnie, lecz korzystają z ulg; (2) w praktyce przewozowej osoby z niepełnosprawnościami są traktowane szczególnie w zakresie zakupu biletu w pociągu.
Dlatego poprawne postępowanie polega na tym, aby sprzedać bilet zgodnie z obowiązującymi zniżkami oraz nie pobierać dodatkowej opłaty za wystawienie biletu w pociągu. Istotne jest także, że brak wcześniejszego zgłoszenia braku biletu nie powinien automatycznie skutkować sankcją, jeśli przewidziano zwolnienia dla osób z niepełnosprawnościami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Sprzedać bilet wraz z dodatkową opłatą za wystawienie biletu w pociągu" – taka opłata bywa standardowo stosowana, ale w odniesieniu do pasażerów z niepełnosprawnościami (w tym niewidomych) przewoźnicy przewidują zwolnienie z tej opłaty, aby nie pogarszać dostępności transportu.
- "Zrezygnować z kontroli biletu, ponieważ taka osoba może podróżować bezpłatnie" – to typowe nieporozumienie. Uprawnienia niewidomych to ulgi (różne poziomy w zależności od okoliczności), a nie powszechny bezpłatny przejazd. Bilet nadal jest wymagany.
- "Wypisać karę za brak ważnego biletu" – sankcja za brak biletu jest typowym mechanizmem dyscyplinującym, ale w tym przypadku należy zastosować procedurę dostosowaną do pasażera z niepełnosprawnością: umożliwić zakup biletu podczas kontroli i rozliczyć przejazd w sposób zgodny z ulgą, bez automatycznego karania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się osoba z niepełnosprawnością, sprawdź, czy odpowiedzi rozróżniają ulgę od bezpłatnego przejazdu oraz czy uwzględniają wyjątki dotyczące opłat dodatkowych i zakupu biletu w pociągu.
