Łupliwość minerału to jego zdolność do rozszczepiania się wzdłuż określonych płaszczyzn krystalograficznych, wynikająca z nierównomiernej siły wiązań w sieci krystalicznej. W praktyce terenowej jest to jedna z najszybszych cech diagnostycznych w próbce ręcznej, ale wymaga odróżnienia jej od przełamu (nieregularnego pękania).
Odpowiedź "oliwinów." jest właściwa, ponieważ oliwiny zazwyczaj nie wykazują dobrze rozwiniętej łupliwości; określa się ją jako słabą lub niewyraźną. W wielu okazach dominującą cechą obserwowaną na powierzchniach pęknięcia jest przełam, co może sprawiać wrażenie "braku łupliwości" – w ujęciu opisowym ujmuje się to właśnie jako łupliwość niewyraźną.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą minerałów o bardziej charakterystycznej, łatwo zauważalnej łupliwości:
- "biotytu." – biotyt (mika) rozszczepia się bardzo łatwo na cienkie blaszkowate listki, co odpowiada łupliwości bardzo dobrej/doskonałej (bazalnej). To typowy przykład minerału o łupliwości wyraźnej.
- "piroksenów." – pirokseny mają łupliwość wyraźną w dwóch kierunkach, często opisywaną jako prawie prostopadła. Jest to cecha często używana do odróżniania piroksenów od innych składników skał magmowych.
- "skaleni potasowych." – skalenie (w tym potasowe) wykazują dobrą łupliwość w dwóch kierunkach, co w próbce ręcznej objawia się płaskimi, odbijającymi światło powierzchniami pęknięcia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się miki (np. biotyt), zwykle oznacza to łupliwość bardzo dobrą/doskonałą. Minerały takie jak oliwin częściej rozpoznaje się zestawem cech (barwa, twardość, przełam, brak wyraźnych płaszczyzn łupliwości) niż samą łupliwością.
