KWALIFIKACJA DRM8 - CZERWIEC 2016

PYTANIE NR 11.
Norma naniesienia lakieru na 1 m2 podłogi wynosi 0,25 kg. Ile trzeba przygotować tego lakieru do polakierowania 30 m2 powierzchni, jeśli przewidziano nanoszenie wałkiem, a współczynnik strat wynosi 1,1?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zużycie lakieru oblicza się jako: norma × powierzchnia × współczynnik strat.
Najpierw: 0,25 kg/m2 × 30 m2 = 7,50 kg. Następnie uwzględniamy straty przy nanoszeniu wałkiem: 7,50 kg × 1,1 = 8,25 kg, więc tyle lakieru trzeba przygotować.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniu podano normę naniesienia lakieru na 1 m2 (0,25 kg) oraz powierzchnię do polakierowania (30 m2). Dodatkowo wskazano, że nanoszenie odbywa się wałkiem i przyjęto współczynnik strat równy 1,1. Taki współczynnik oznacza, że trzeba przygotować o 10% materiału więcej niż wynikałoby to z samej normy (czyli uwzględnia się straty technologiczne).

Krok 1: obliczenie ilości wynikającej z normy
Skoro na 1 m2 przypada 0,25 kg, to na 30 m2 będzie:
0,25 × 30 = 7,50 kg.

Krok 2: uwzględnienie strat
Współczynnik strat 1,1 stosuje się przez mnożenie (zwiększamy zapotrzebowanie):
7,50 × 1,1 = 8,25 kg.

Dlatego poprawna jest odpowiedź "8,25 kg" — zawiera zarówno zapotrzebowanie normatywne, jak i narzut na straty procesu.

Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne?

  • "7,50 kg" to wynik bez strat (tylko norma × powierzchnia). Ten błąd wynika zwykle z pominięcia współczynnika 1,1.
  • "8,00 kg" może być skutkiem błędnego zaokrąglenia lub zastosowania innego (niepodanego) współczynnika. W zadaniu nie ma danych, które prowadziłyby dokładnie do 8,00 kg.
  • "6,81 kg" sugeruje błędne działanie (np. dzielenie przez 1,1 albo pomyłkę w mnożeniu). Przy współczynniku strat > 1 wynik powinien być większy niż 7,50 kg, a nie mniejszy.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się "współczynnik strat" większy od 1, traktuj go jak narzut — najczęściej mnożysz wynik bazowy, a nie dzielisz. Najpierw policz normę na całość, a dopiero potem zastosuj współczynnik.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Zużycie liczy się przez pomnożenie normy przez powierzchnię: kg = (kg/m2) × m2. Jeśli norma wynosi 0,25 kg/m2, to dla 30 m2 wyjdzie 0,25 × 30 = 7,5 kg (bez uwzględniania strat).
Współczynnik 1,1 oznacza, że do wyniku bazowego trzeba doliczyć straty technologiczne (np. materiał zostaje na wałku, w kuwecie, część się rozchlapie). W praktyce to zwiększenie zapotrzebowania o 10%, więc wynik bazowy mnoży się przez 1,1.
Bo straty zwiększają potrzebną ilość materiału. Gdy współczynnik strat jest większy od 1, działa jak narzut: zapotrzebowanie = baza × współczynnik. Dzielenie zmniejszałoby wynik i miałoby sens tylko wtedy, gdy współczynnik opisywał "wydajność" większą od 1, co tutaj nie występuje.
Najpierw liczysz zużycie bez strat: 0,25 × 30 = 7,50 kg. To ilość wynikająca z normy na 1 m2. Dopiero potem stosujesz współczynnik strat (jeśli jest podany), aby uzyskać ilość do przygotowania.
Najczęściej: pomijanie współczynnika strat, mylenie mnożenia z dzieleniem, błędne przepisywanie danych (np. 0,25 jako 2,5), oraz zbyt wczesne zaokrąglanie. Pomaga zapis wzoru i sprawdzenie sensu: po stratach wynik powinien być większy niż bez strat.
Nie, jeśli w treści jest współczynnik strat 1,1 i dotyczy on tego procesu, to ilość do przygotowania musi być większa niż wynik bazowy. 7,50 kg to tylko norma × powierzchnia. Po uwzględnieniu strat: 7,50 × 1,1 = 8,25 kg.
Zrób kontrolę sensu: policz bazę bez strat i porównaj. Jeśli współczynnik strat jest większy od 1, to wynik końcowy musi być większy od bazy. Dodatkowo oceń skalę: 10% z 7,5 kg to 0,75 kg, więc wynik powinien być 7,5 + 0,75 = 8,25 kg.
Stosuje się go, gdy realne zużycie materiału jest większe od teoretycznego, np. przy lakierowaniu wałkiem, pędzlem lub natryskiem. Uwzględnia straty na narzędziach, w instalacji, na rozlewach oraz poprawkach. Na egzaminie to zwykle prosty mnożnik korygujący.
To proste skracanie jednostek: (kg/m2) × (m2) = kg. Wystarczy pomnożyć liczby. Ważne jest, aby powierzchnia była w tych samych jednostkach (m2) co norma. Jeśli byłaby w cm2 lub ha, trzeba najpierw przeliczyć.
Ćwicz schemat: baza = norma × powierzchnia, potem korekty (straty, liczba warstw, zapas). Zawsze zapisuj działania w dwóch krokach i rób kontrolę sensu wyniku. Warto też znać typowe miejsca strat materiału przy wałku, pędzlu i natrysku.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 64% zdających egzamin. średnie

Materiały:

  • Podstawy matematyki zawodowej: obliczenia procentowe i współczynniki
  • Karty techniczne lakierów do drewna (zużycie na m<sup>2</sup>, zalecane metody aplikacji)
  • Materiały dydaktyczne z technologii wykończenia powierzchni drewna (lakierowanie, normowanie zużycia)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego