Opis w zadaniu wskazuje na kierownika, który buduje zaufanie, zachęca do współdecydowania i uwzględnia opinie zespołu przed decyzją. To jest rdzeń demokratycznego stylu kierowania: lider aktywnie prowadzi zespół, ale nie narzuca rozwiązań jednostronnie. Zamiast tego tworzy warunki do dyskusji, konsultuje decyzje i wykorzystuje wiedzę pracowników, co sprzyja powstawaniu nowych pomysłów i większemu zaangażowaniu.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do opisu?
- "liberalny" (w typowych ujęciach również "laissez-faire") oznacza zwykle bardzo małą ingerencję kierownika: zespół działa samodzielnie, a przełożony ogranicza się do minimum kontroli i koordynacji. W zadaniu kierownik jest aktywny: celowo tworzy atmosferę, zachęca do udziału i zbiera uwagi przed decyzją.
- "autokratyczny" kojarzy się z podejmowaniem decyzji jednoosobowo i narzucaniem poleceń, często bez konsultacji z zespołem. To przeciwieństwo współdecydowania i wykorzystywania propozycji pracowników.
- "bierny" wskazuje na brak inicjatywy lidera, unikanie decyzji i odpowiedzialności lub pozostawianie spraw "samym sobie". W opisie widać inicjowanie współpracy i świadome zarządzanie relacjami w zespole.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się elementy takie jak konsultowanie, współdecydowanie, dyskusja, włączanie pracowników w wybór rozwiązań i budowanie klimatu zaufania, najczęściej chodzi o styl demokratyczny. Gdy dominuje "ja decyduję" – autokratyczny, a gdy "róbcie jak chcecie, ja się nie wtrącam" – liberalny/bierny (zależnie od definicji w danym ujęciu).
