Aby obliczyć liczbę miejsc konsumenckich, korzysta się z zależności:
liczba miejsc = powierzchnia sali / wymagana powierzchnia na 1 osobę
W zadaniu podano przedział normy: od 1,4 m2 do 1,6 m2 na konsumenta. To oznacza, że:
- gdy na jedną osobę przypada więcej miejsca (1,6 m2), w tej samej sali zmieści się mniej osób,
- gdy na jedną osobę przypada mniej miejsca (1,4 m2), w tej samej sali zmieści się więcej osób.
Krok 1 (dolna granica liczby miejsc): przy 1,6 m2/os.: 48 / 1,6 = 30. To jest minimalna liczba miejsc w rozważanym zakresie (najmniejsza pojemność).
Krok 2 (górna granica liczby miejsc): przy 1,4 m2/os.: 48 / 1,4 ≈ 34,2857. Ponieważ liczba miejsc musi być całkowita, nie można przyjąć 34,28 miejsca. Dodatkowo przekroczenie tej wartości oznaczałoby zejście poniżej 1,4 m2 na osobę, więc należy przyjąć 34 jako maksymalną liczbę miejsc.
Wynik: od 30 do 34 miejsc konsumenckich.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Zakresy typu 28–32 lub 23–27 nie wynikają z obliczeń dla 48 m2 i podanych norm 1,4–1,6 m2. Zaniżają one pojemność sali w stosunku do tego, co wynika z dzielenia. Zakres 18–22 jest tym bardziej niezgodny, bo odpowiadałby znacznie większej powierzchni przypadającej na jedną osobę niż podano w zadaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "ile miejsc można utworzyć" pamiętaj o dwóch końcach przedziału oraz o tym, że wynik z ułamkiem zwykle zaokrągla się w dół, jeśli ograniczeniem jest minimalna powierzchnia na osobę.
